فضيل به خدمت حضرت صادق عليه السّلام رسيد، و از أصحاب خاصّ و أصحاب سرّ آن حضرت شد. و همه او را به عدالت و وثاقت نام مى‌برند. تا بالاخره پس از سپرى كردن عمرى را با عرفان إلهى و عبور از مهالك نفسيّه و كريوه‌هاى مهلكه، در حرم أمن و أمان خداوندى آرميد.

ممكنست «مصباح الشّريعة» نوشته فضيل بن عياض باشد

حال كه مطلب به اينجا رسيد نتيجه مى‌گيريم كه: چه بسا كتاب «مصباح الشّريعة» كه از أوّل تا به آخر، مطالب عالى و راقى و دقيق داشته و راههاى نجات را نشان مى‌دهد و به رموز عرفانى و نفسى دلالت مى‌كند، و در صد باب از أبواب مختلفه (مثل باب خَشْيت و خضوع، نماز و تكبير، و غيرها) مُبوّب شده است، از فرمايشات حضرت صادق عليه السّلام باشد كه به مثل فضيلى تعليم كرده‌اند؛ و فضيل كتاب را بنام «قالَ الصَّادِق» نوشته و اسم خود را هم نبرده است.

بسيارى از كتابها هم در آن زمان نوشته مى‌شد كه مؤلّفين آن خود را ذكر نمى‌كردند. و بعضى از بزرگان بجهت عدم خودنمائى و إبراز شخصيّت اسم خودشان را ذكر نمى‌كردند، و لذا كتاب بدون شناسنامه مى‌ماند؛ و اين هم يك ضايعه‌اى است براى نسل بعد، كه براى شناسائى كتاب دچار چه مشكلاتى مى‌شوند!

هر كس كتابى تأليف مى‌كند بايد اسم خود را بنويسد. مثلًا الآن فلان كتاب در ميان مردم مشهور است و مى‌دانند اين كتاب نويسنده‌اش كيست؛ أمّا يك قرن كه مى‌گذرد، اگر اسم نداشته باشد، جزء كتابهاى مجهول المؤلّف بحساب مى‌آيد و از درجه اعتبار ساقط ميشود.

لذا مى‌بينيم: بزرگان از علماء، مثل: سيّد بن طاووس، علّامة حلّى و صدوق، هميشه اسم خود را در كتابهاى خود مى‌نوشتند. و يكى از أجزاء ثمانية علوم، بيان نام مؤلّف و مُصنّف است. اگر نامش برده شود، بواسطه‌