ما در اين باره از دو آيه قرآن و از دو روايت استفاده مى‌كنيم. البتّه اين أدلّه غير از أدلّه‌اى مانند إجماع و سيره و روايات متواتره و متظافره و مستفيضه است كه مفصّلًا در «رسالة بديعه» ذيل تفسير آيه: الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ‌[١] آمده است. اينك مُلخّصاً و فقط بجهت استفاده اين شرط براى حاكم فقيه إسلام، به اين دو آيه و دو روايت اكتفا مى‌كنيم.

الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ‌.

طُرَيحى در «مجمع البحرين» گويد: معنى و مُفاد آيه مباركه اينست كه: براى مردان بر زنان قيام وَلاء و سياست است. مردان نسبت به زنان از جهت ولاء و سياست قيمومت دارند؛ و از اين جهت قيّم زنها هستند.

[١] - آيه ٣٤، از سوره ٤: النّسآء