ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ٢٣٣
وادار كردن، از ضروريّات حكومت ولّى فقيه است.
و ديگر اينكه: آتُوا الزَّكاةَ*؛ زكوة را جمع آورى كنند و به مردم مستحقّ: مساكين، فقراء، و أفرادى كه قرض دارند و نميتوانند آنرا أدا كنند، لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ وَ الْعامِلِينَ عَلَيْها وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، وَ فِي الرِّقابِ وَ الْغارِمِينَ قسمتى از آيه ٦٠، از سوره ٩: التّوبة، و بطور كلّى، آن أصناف ثمانيهاى كه در قرآن مجيد ذكر شده است، برسانند.
وظيفه ولىّ فقيه، جهاد در راه خدا و أمر بمعروف و نهى از منكر است
و همچنين: أمر بمعروف كنند، بطورى كه در تمام سطح عمومى مملكت، معروف رائج شود.
و نيز: نهى از منكر كنند؛ تا آنجا كه منكر و ناپسند از بين برود. اينها تمام، جزء وظائف أصلى ولىّ فقيه است.
اين آيه شريفه پس از اين سه آيه نازل شده است كه مىفرمايد:
إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ* أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ* الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ. آيات ٣٨ إلى ٤٠، از سوره ٢٢: الحجّ
خداوند حمايت و دفاع مىكند از حريم آن أفرادى كه إيمان آوردند، نسبت به حيله و مكر دشمنان و تعدّى و تجاوز آنان به ايشان، و هر كسى كه نسبت به آنها سوء نيّت و قصد خيانت دارد و بخواهد به اين حريم مقدّس عترت إلهى كه بر أساس تقوى و صدق و عصمت و عدالت و إيمان و إيقان بنا شده است، تجاوز و تعدّى كند. و حقّاً خداوند هر شخص خيانتكار و كفور را دوست ندارد.
به آن أفرادى كه مشركين و كفّار با آنان جنگيده و آنها را مورد تعدّى