يكى ديگر از وظائف ولايت فقيه، مسائل اجتماعى است كه در تحت ولايت او مى‌باشد؛ و آن مسائل اجتماعى بر أساس مكتب است. يعنى در حكومت إسلام، حتماً بايد وزارتى براى أمر به معروف و نهى از منكر، رسيدگى به كارهاى معروف و منكر و قبائح و فسادهائى كه در حكومت صورت مى‌گيرد، و نيز براى تشويق مردم بر أصل عمل به معروف و تفحّص از أحوال آنها، عَلَى أنحآئِه و أقسامِه وجود داشته باشد.

و اين مسأله را حقير در نامه‌اى كه بر پيش نويس قانون أساسى خدمت رهبر كبير انقلاب نوشتم، متذكّر شدم كه: بايد وزارتى به نام «أمر به معروف و نهى از منكر» تشكيل بشود تا اينكه به وظائف خود عمل نمايد اين نامه، بعنوان ضميمة كتاب «وظيفه فرد مسلمان در إحياى حكومت إسلام» بطب ع رسيده است .. و اكنون اين وزراتخانه به نام وزارت فرهنگ و إرشاد إسلامى تشكيل شده است، وليكن نه به آن صورتى كه متكفّل تمام أطراف و جوانب مسأله باشد؛ و مُنكَر را من جميع الجهات شناخته و از آن نهى كند، و معروف را من جميع الجهات در زير پوشش خود قرار داده و بدان أمر نمايد.

در منطقه إسلام، بايد مصطلحات إسلامى را بكار برد

وانگهى لفظ فرهنگ و إرشاد إسلامى، مانند لفظ أمر به معروف و نهى از منكر نيست. در إسلام، اصطلاح «أمر به معروف و نهى از منكر» آمده است و ما هم بايد بر همان أساس وزارتى تشكيل بدهيم كه نظر إسلام تأمين شود. فرهنگ و إرشاد، دو عبارت مطلق و عامّ است و در هر مكتب و مذهبى استعمال مى‌شود، حتّى در ميان يهوديها و زرتشتيها و كمونيستها؛ أمّا أمر به معروف و نهى از منكر از مصطلحات إسلام است و نبايد از آن تجاوز كرد.

لفظ را هم نبايد تغيير داد؛ زيرا گرچه اسم، وزارتخانه إرشاد إسلامى‌