وَ الْمُرابَطَةُ فيها فَضْلٌ كَثيرٌ وَ ثَوابٌ جَزيلٌ إذا كانَ هُناكَ إمامٌ؛ وَحَدُّها ثَلاثَةُ أيّامٍ إلَى أرْبَعينَ يَوْمًا؛ فَإنْ زادَ عَلَى ذَلِكَ كانَ جِهادًا.

«مرابطه هم مانند جهاد، فضل بسيار و ثواب جزيلى دارد در صورتى كه به إذن إمام عادل باشد. مقدار مرابطه سه روز تا چهل روز است (يعنى اگر كسى به سرحدّات برود و مرزدارى كند، آن هم از سه روز تا چهل روز، او را مرابط گويند.) أمّا اگر ماندن مرابط در سرحدّ و مرز از چهل روز گذشت و در ميان دشمن استقرار يافت، حكمش حكم جهاد است.»

يكى از دستورات إسلامى مرابَطه است. ولىّ فقيه بايد پيوسته مرابط داشته باشد. مُرابِط عبارتست از اينكه يك عدّه از لشكريان إسلام، در خاك كفر نفوذ نموده و در آنجا استقرار پيدا كنند. بدينطريق، هم سرحدّات را خوب نگهدارى نمايند كه دشمن از أطراف مملكت حمله نكند، و هم اينكه كم كم در بلاد كفر نفوذ كنند. اين را مى‌گويند مرابطه.

شيخ محمّد حسن صاحب «جواهر» رضوان الله عليه در كتاب جهاد «جواهر الكلام» طبع ششم (آخوندى) ج ٢١، ص ٣ فرموده است: هُوَ ذِرْوَةُ سَنامِ الإسْلامِ وَ رابِعُ أرْكانِ الإيمانِ وَ بابٌ مِنْ أبْوابِ الْجَنَّةِ وَ أفْضَلُ الاشْيآء بَعْدَ الْفَرآئِض.

اين عباراتى را كه شيخ محمّد حسن در «جواهر» نقل مى‌كند، عين مفاد روايات است؛ منتهى ايشان به عنوان روايت ذكر نكرده‌اند، وليكن آن متن را در مقام تعريف جهاد از روايات گرفته‌اند