از كسانى كه بعد از سيّد بن طاووس بر اين كتاب اعتماد كرده‌اند، الشّيخُ الفقيه المُقتَدَى الشَّهيدُ الثَّانى رضوان الله عليه است كه به اين كتاب خيلى اعتماد داشته است. وى أكثر أبواب «مصباح الشّريعة» را در تأليفات خود مثل «مُنيةُ المريد» و «مُسَكّنُ الفُؤاده» و «اسرار الصّلوة» و «كشف الرّبية عن أحكام الغيبة» آورده است.

از أفرادى كه بر اين كتاب اعتماد كرده‌اند، الشّيخ الجليل جمال الدّين أحمد بن فَهدٍ الحِلِّى است كه در كتاب «عُدّةُ الدّاعى» بابى را از «مصباح الشّريعة» نقل مى‌كند و در آنجا مى‌گويد

، قَالَ الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلامُ:

الْخَشْيَةُ مِيرَاثُ الْعِلْمِ؛ وَ الْعِلمُ شُعَاعُ الْمَعْرِفَةِ.

از جمله أفرادى كه به اين كتاب اعتماد دارند، محقّق ربّانى الفيضُ الكاشانى است. وى در بعضى از تأليفات خود از جمله كتاب «حقايق» بر اين مرام مشى نموده است.

وَ مِنْهُمُ الْعالمُ الرَّبَانِىُّ وَ الْفقيهُ الصَّمَد انىُّ وَ الْحَكيمُ الإلَهىُّ الْمُحَقِّقُ الْبارِعُ جَدُّنا الأعْلَى مِنْ جَانِبِ الام‌

،[١] الْحاجّ ملّا مهدى النّراقىّ وى در مواضع متعدّدى در كتاب «جامع السّعادات» از اين كتاب نقل كرده است.

و از همين أفراد مؤيِّد، الفاضلُ المتبحّر شيخ إبراهيم كَفْعَمىّ است. وى در كتاب «مجموعُ الغرآئب» بنا بر حكايتى كه حاجى نورى از او در خاتمه «مستدرك» نقل كرده است، بدين مطلب گرايش دارد.

و از اين أفراد است مولانا العلّامة ملّا محمّد باقر المجلسىّ رضوانُ الله عليه كه «مصباح الشّريعة» را از جمله مدارك «بحارالانوار» خود قرار داده است. وى در «بحار» بالمناسبة از اين كتاب نقل مى‌كند؛ با اينكه مجلسى اين كتاب را

[١] - جدّ چهارمىِ مادرى حقير مى‌باشند، رضوان الله عليه؛ يعنى مادرِ مادرِ مادرِ حقير، و عليهذا فرزنداشان: حاج ملّا أحمد نراقى، دائى مادرى حقير است؛ و نجلشان: حاج ملّا محمّد نراقى، دائى زاده مادرى.