روايت أوّل: روايتى است كه شيعه و سنّى نقل كرده‌اند و در تمام كتب ديده مى‌شود؛ و آن، فرمايش حضرت رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم است كه فرموده‌اند:

روايت أبو بكره: لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَ لَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأةً

لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأةً.

«رستگار نمى‌شوند قومى كه ولايت أمر خود را به زن بسپارند.» قومى كه حاكم، رئيس، ولىّ، سلطان، رئيسُ الوزراء، وزير، مدير كلّ و أمثال اينها را زن قرار بدهد، أصلًا رستگار نخواهد شد. «لَنْ» هم كه نفى أبد مى‌كند؛ يعنى أبداً رستگار نمى‌شوند.

اين روايت را بخارى در دو موضع از «صحيح» خود (أوّل در كتاب مغازى و دوّم در كتاب فتن) از عثمان بن هيثم، از عوف، از حسن، از أبى بَكرَة نقل كرده است‌

. قَالَ: لَقَدْ نَفَعَنِىَ اللَهُ بِكَلِمَةٍ سَمِعْتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ (وَ ءَالِهِ) وَ سَلَّمَ أَيَّامَ جَمَلٍ بَعْدَ مَا كِدْتُ أَنْ أَلْحَقَ بِأَصْحَابِ الْجَمَلِ فَأُقَاتِلَ مَعَهُمْ. «أبى بَكرَه مى‌گويد: يك كلمه‌اى كه از رسول خدا شنيدم، چنان از آن منتفع و بهره‌مند شدم كه موجب شد در أيّام جمل، هنگامى كه نزديك بود من هم به أصحاب جمل ملحق شوم، دست به جنگ نزدم و عليه أمير المؤمنين جنگ نكردم.» و إلّا اگر اين كلمه را نشنيده بودم، با تمام أهل بصره حركت مى‌كردم (أبو بكره أهل بصره بود) و در ركاب عائشه و مساعدت وى با أمير المؤمنين عليه السّلام مى‌جنگيدم. آن كلمه اينست‌

: قَالَ: لَمَّا بَلَغَ رَسُولَ اللَه صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ (وَ ءَالِهِ) وَ سَلَّمَ، أَنَّ أَهْلَ فَارِسٍ قَدْ مَلَّكُوا عَلَيْهِمْ بِنْتَ كِسْرَى، قَالَ:

لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأةً

.[١]

[١] -« صحيح بخارى» ج ٣، كتاب المغازى، ص ٦٠؛ و أيضاً در ج ٤، كتاب الفتن، ص ١٥٤، طبع مطبعة عثمانيّة مصريّه، سنة ١٣٥١ هجرى قمرى