مى شكند، در حالى كه عيال او در خانه زندگى را مى‌گرداند و هيچ يك از اين كارها را نمى‌كند، تمام اين ثوابها براى او نوشته خواهد شد. شوهر او حجّ انجام مى‌دهد بعد از حجّ، عمره بجا مى‌آورد، تشييع جنازه مى‌نمايد، عيادت مرضى مى‌كند، تمام اين كارها براى زن او هم خواهد بود بدون هيچ كم و زياد! از اين بهتر هم چيزى متصوّر است؟!)

آن زن كه اين حرفها را از پيغمبر شنيد، به راه افتاد و در حالى كه از شدّت خوشحالى صدا ميزد: لا إلَهَ إلَّا اللَه، لا إلَهَ إلَّا اللَه، اللَهُ أكْبَرُ، اللَهُ أكْبَرُ، از خدمت پيامبر مرخّص شد.»

از عظمت و بزرگى مقامى كه اين زنها در أثر إطاعت دارند، و به اين وظيفه‌اى كه مشغولند (در خانه مى‌نشينند، آبستن مى‌شوند، بچّه مى‌زايند، بچّه شير مى دهند، بچّه‌ها را تربيت و بزرگ مى‌كنند و مجاهد فى سبيل الله بار مى‌آورند، خانه را در آرامش قرار مى‌دهند تا شوهر از سفر برگردد و نظام اين خانه پاشيده نشود و ضايع نگردد) خداوند هم أجر آنان را محفوظ خواهد داشت؛ و به قدر مزد و پاداش شوهران به ايشان پاداش عنايت مى‌كند. عجب فرمايشى رسول خدا صلّى الله عليه و آله فرمود، كه عين حقيقت و واقعيّت است!

اين بادبزنى كه روى سر ما مشغول حركت است، اگر يك پيچ آن نباشد از كار مى‌افتد. آن مردى هم كه در صفّ أوّل مشغول نبرد است، به آن پيره زن كه در صفّ آخر مثلًا سبزى پاك مى‌كند تا به آن مرد مجاهد غذا برساند محتاج است؛ و اگر به او غذا نرسد نمى‌تواند جهاد كند. مجاهد بايد شمشير بزند؛ پاسبان بايد پاسبانى كند؛ دربان بايد دربانى كند؛ آشپز بايد آشپزى كند؛ و خلاصه اگر هر كس براى رضاى خدا به وظيفه خودش مشغول باشد، آنوقت إسلام پيشرفت مى‌كند و آن مجاهد و مرابط به منظور خود مى‌رسند، و أجر و ثواب هم به همه قسمت مى‌شود.

خداوند ظالم نيست. وقتى وظيفه إنسان را بر أساس مصلحت طورى‌