أمكنه‌اى كه اسم إسلام بر روى آنهاست، أمّا مسمّاى حكومت إسلام نيست. مثل عراق كه اسماً إسلامى است (بلكه عراق از نظر اسم هم إسلامى نيست؛ مگر حكومت بعث و بعثى‌ها ميگذارند حتّى اسم إسلام هم باشد؟!) و مثل عربستان سعودىّ و يا مراكش يا اردن كه حكومت در اينها به اسم إسلام است و مسمّاى إسلام نيست، و نفوذ كفر در آنجا وجود دارد. زندگى در چنين ممالكى حرام، و بر همه مسلمانها واجب است كه از آن أماكن هجرت كنند، و بيايند بسوى دار الإسلام‌

. دوّم اينكه: عنوان هجرت به آن تنها متحقّق نمى‌شود كه مردى از بلاد خارجى با گذرنامه به مملكت إسلام مسافرت كند، بلكه بايد خانه كوچ بيايد، و لانه و آشيانه و كسب و مسكن و زندگى خود را به دار الإسلام منتقل كند؛ و از آنجا بريده و منقطع گردد.

بنابراين، كسانيكه در بلاد كفر علاقه دارند؛ زن و بچّه و يا ملك و تجارت و يا شغل و كار همچون طبابت و مهندسى دارند و گهگاهى هم به دار الإسلام سرى مى‌زنند مهاجر محسوب نمى‌شوند، و حقّ ولايت فقيه و پستهاى وزارتى و مجلس شوراى إسلامى و حكومتهاى استاندارى و فرماندارى و ما شابهها را ندارند. عجيب اينجاست كه جمعى از همين أفراد در بدو حكومت إسلامى به دار الإسلام آمده؛ و همچون بنى صدر و قطب زاده و دكتر شايگان پستهاى ولائى را إشغال، و يا ميخواستند إشغال كنند!

حرمت سكونت و إقامت در بلاد كفر

سوّم اينكه: حرام است بر قاطنين و ساكنين در بلاد إسلام كه تَعَرُّب اختيار كنند؛ يعنى از دار الإسلام حركت كنند و بسوى بلاد كفر رفته، در آنجا زندگى كنند.

پس اين أفرادى كه به خارج ميروند و در آنجا زندگى مى‌كنند، در انگلستان، در آمريكا، يا در هندوستان (نه پاكستان چون دولتش دولت إسلاميست) يا در چين، يا در ژاپن، يا در شوروى، تمام آنها عملشان حرام و