محمّد بن عبد الله (ظاهراً عبد الله پسر حضرت إمام جعفر صادق عليه السّلام است؛ محمّد بن عبد الله بن جعفر) به حضرت رضا عليه السّلام مى‌گويد: روايت كرد مرا پدرم از أهل بيت خود، كه آنها از پدرانشان عليهم السّلام نقل مى‌كردند كه: به بعضى از أجداد ما چنين گفته‌اند كه در بلاد و شهرهاى ما موضع رباط و لشكرگاه است و قزوين ناميده مى‌شود و لشكر إسلام با دشمنان جنگ ميكنند؛ و دشمنانى آنجا هستند به نام ديلم. آيا من مى‌توانم بروم جهاد، يا رباط و سرحدّدارى كنم؟! حضرت فرمود: بر شما باد به خانه خدا، برويد و حجّ بجاى آوريد!

فَأَعَادَ عَلَيْهِ الْحَدِيثَ. فَقَالَ: عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْبَيْتِ فَحُجُّوهُ! أَمَا يَرْضَى أَحَدُكُمْ أَنْ يَكُونَ فِى بَيْتِهِ يُنْقِقُ عَلَى عِيَالِهِ مِنْ طَوْلِهِ يَنْتَظِرُ أَمْرَنَا؛ فَإنْ أَدْرَكَهُ كَانَ كَمَنْ شَهِدَ مَعَ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ بَدْرًا؛ وَ إنْ مَاتَ مُنْتَظِرًا لِامْرِنَا كَانَ كَمَنْ كَانَ مَعَ قَآئِمِنَا صَلَوَاتُ اللَهِ عَلَيْهِ هَكَذَا فِى فُسْطَاطِهِ- وَ جَمَعَ بَيْنَ السَّبَّابَتَيْنِ- وَ لَا أَقُولُ هَكَذَا- وَ جَمَعَ بَيْنَ السَّبَّابَةِ وَ الْوُسْطَى- فَإنَّ هَذِهِ أَطْوَلُ مِنْ هَذِهِ؟! فَقَالَ أَبُو الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلامُ: صَدَقَ.

محمّد بن عبد الله مى‌گويد: بعد از اينكه سائل از حضرت شنيد:

عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْبَيْتِ فَحُجُّوهُ‌

! (يعنى جهاد نكنيد، بلكه حجّ انجام دهيد؛ الآن وظيفه شما حجّ است نه جهاد) دو مرتبه اين حديث را از آباء خود براى حضرت إمام رضا عليه السّلام كه پدران مشترك آن دو بودند إعاده كرد؛ باز حضرت فرمودند:

عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْبَيْتِ فَحُجُّوهُ‌

! بر شماست كه حجّ خانه خدا را بجاى آوريد!

آيا يكى از شما راضى مى‌شود كه در خانه خود باشد و بر عيال خودش از سعه و مال خود إنفاق كند و انتظار أمر ما را داشته باشد؛ و در صورت إدراك أمر ما مانند كسى باشد كه با پيامبر خدا در جنگ بدر شركت كرده باشد؛ و اگر از دنيا با حال انتظار برود، مانند كسى باشد كه با قائم ما، در چادر آن حضرت حضور داشته باشد؟!