است و شامل إرشاد غير إسلامى نمى‌شود، أمّا لفظ إرشاد يك معنى عامّى است. إرشاد يعنى راهنمائى و هدايت بسوى رشد و إرتقاء؛ و اين كلمه‌اى است كه آن را، هم مسلمان استعمال مى‌كند و مى‌پسندد و هم غير مسلمان. يهود و نصارى و بودائيها و سيكها و سوسياليست‌ها و غيرهم نيز مردم خود را به نحو خوبى إرشاد مى‌كنند؛ أمّا أمر به معروف و نهى از منكر با اين لفظ در ميان ايشان نيست؛ چرا كه معروف إسلام و منكر إسلام در ميان آنان وجود ندارد. اين لغت و اصطلاح، و بالنّتيجه اين عنوان اختصاص به إسلام دارد.

پس همان طورى كه ما در واقع دنبال حقيقت مى‌گرديم، ظواهر و عبارات را هم نبايد تغيير داده و مصطلحات إسلامى را نبايد عوض كنيم.

مثلًا در نامه‌ها طبق سنّت رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم و سيره أئمّة أطهار بايد بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيم بنويسيم. بسم الله الرّحمن الرّحيم از اختصاصات إسلام است و اين لفظ را يهود و نصارى استعمال نمى‌كنند. أمّا بِسْمِهِ تَعالَى اينچنين نيست؛ و آن يك لفظ عامّ و مشتركى است بين مسلمان و غير مسلمان، و همه بسمه تعالى مى‌گويند. بنابراين، وقتى مسلمان بسمه تعالى مى‌گويد، گرچه همان خداى وحدهُ لا شريك له را در نظر گرفته است، ولى يك لفظى را آورده است كه سائر فِرَق هم در آن لفظ با او مشترك هستند. أمّا اين لفظ كجا و يكدنيا عظمت و جلال بسم الله الرّحمن الرّحيم كجا؟! بنابراين، در اينجا حتماً بايستى بسم الله الرّحمن الرّحيم استعمال كرد و آن عظمت و ابّهت صدر آيات قرآنى، و عمق و أصالت رحمانيّت و رحيميّت خداوند را آشكارا نمود.

بر همين أساس است كه قرآن مجيد هر سوره‌اى را كه مى‌خواهد ابتداء كند، با بسم الله الرّحمن الرّحيم آغاز مى‌كند. همچنين در ابتداء هر كارى بايد إنسان بسم الله الرّحمن الرّحيم بگويد. در ابتداى نامه‌ها و سائر امور روزمرّه بايد إنسان اينطور رفتار كند. زيرا كه اگر اصطلاح را از دست بدهد، به دنبال رفتن‌