ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ٢٣١
درس سى و پنجم: وظيفه ولىّ فقيه إقامه عدل، نماز، زكوة و حفظ حقوق خاصّه مسلمان و أهل ذمّه است
أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ
وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِينَ مِنَ الآنَ إلَى قِيَامِ يَوْمِ الدِّينِ
وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ
حكومتهاى عادلهاى كه در ميان أقوام و ملل مختلف در جهان إقامه شده و مىشود، بر أساس حفظ سُنن آن قوم و آن ملّت و نگهدارى طبيعى و مادّى آنهاست. يعنى بهترين حكومت در نزد آنان حكومتى است كه أمنيّت داخلى آنان را تأمين كند، و مرزها را از دستبرد أجانب و دشمنانشان حفظ نمايد، و براى عمران و آبادى و سلامت مزاج آن مردم تلاش كند، و سنن و آدابى را كه آن ملّت دارند حفظ نمايد؛ و در هيچيك از آن حكومتها از اين چهار أمر تخطّى نمىشود.
وظائف حكومت اسلامى
و أمّا حكومت إسلام كه بر عهده ولىّ فقيه است، تنها عهده دار امور عمرانى و أمنيّت داخلى و مرزدارى و سنن و آداب اجتماعى و حفظ عادات محض نيست؛ بلكه بر عهده حكومت إسلام است كه مردم را به نماز سوق بدهد؛ يعنى إقامة نماز نمايد. و إيتاء زكوة كند؛ يعنى زكَوات را جمع آورى نموده و به مستحقّين برساند. و أمر بمعروف كند؛ يعنى آنچه را كه در نزد خدا و رسول خدا- طبق آيات قرآن- معروف و ممدوح شمرده مىشود، مردم را به آنها وادار كند؛ و از هر چه در قرآن كريم و سنّت رسول خدا ناپسند شمرده شده است مردم را باز دارد. اين از وظائف حكومت إسلام است؛ و استقرار حكومت