و از طرفى هم تمام وزر و وبال و سنگينى گناه امّت به گردن اوست! اگر فى الجمله تخطّيئى كند، خداوند او را به چنان عذابى مبتلا مى‌سازد كه هزاران هزار نفر از أفراد عادى را به آن عذاب گرفتار نمى‌كند. زيرا كه اگر يك لحظه و يك چشم بر هم زدنِ او باطل باشد، آن باطل گسترش پيدا مى‌كند و مخروطى شكل پائين مى‌آيد و تمام أفراد امّت را مى‌گيرد.

أمّا اگر شخصى در گوشه‌اى از مملكت و در يكى از زاويه‌هاى اين مخروط اشتباهى كند، آن گناه اختصاص به خود او دارد، و ديگر آن اشتباه از پائين به بالا سرايت نمى‌كند.

اين است مقام ولايت فقيه، كه در روايات تا اين اندازه بر آن تأكيد شده است. و راه وصول به آن هم غير از أهل حلّ و عقد چيزى نيست. و اين إمامت و زعامت، مقام بزرگى است كه نظام امّت به آن بستگى دارد.

نهج البلاغه: وَ الإمَامَةَ نِظَامًا لِلامَّةِ، وَ الطَّاعَةَ تَعْظِيمًا لِلإمَامَةِ

در يكى از حِكمى كه أمير المؤمنين عليه السّلام در «نهج البلاغه» بيان فرموده‌اند- طبق نسخة ملّا فتح الله كاشانى و مطابق نسخة شرح خوئى كه به قلم حاج ميرزا محمّد باقر كمره‌اى است- عبارت را اينطور بيان كرده است:

وَ الإمَامَةَ نِظَامًا لِلامَّةِ وَ الطَّاعَةَ تَعظِيمًا لِلإمَامَةِ

. ( «نهج البلاغه» بخش حِكَم، حكمت ٢٥٢؛ و از طبع مصر با تعليقه شيخ محمّد عبده، ج ٢، ص ١٩١. و در ضبط ايشان با عبارت:

وَ الامَانَاتِ نِظَامًا لِلُامَّةِ وَ الطَّاعَةَ تَعْظِيمًا لِلإمَامَة

آمده است.)

«خداوند إمامت را نظام براى امّت، و إطاعت امتّ را تعظيم براى مقام إمامت قرار داده است.» يعنى براى اينكه امّت داراى نظام شود إمامت را جعل فرمود؛ و اگر إمامت جعل نشده بود و مردم رئيس و إمامى نداشتند (رئيس و إمامى كه مشخّصات او را خداوند بيان كرده و بر پيروى از او فرمان داده است)