وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ قسمتى از آيه ١٥٩، از سوره ٣: ءَال عمران عمل نمود، به اين جهت بود كه بزرگان و پيرمردهاى مدينه گفتند: يا رسول الله! ما صلاح نمى‌دانيم جنگ را بيرون از مدينه قرار دهى! در خود مدينه جنگ خواهيم نمود. هيچ سابقه ندارد كه جنگى با ما واقع شده باشد، و ما در داخل مدينه باشيم و دشمن پيروز شده باشد. آنها مقدارى بيرون مدينه مى‌مانند و آذوقه شان تمام مى‌شود و بر مى‌گردند و مى‌روند. ما هم در حصار خود هستيم، و زنها و بچّه‌ها هم به آنها سنگ و تير مى‌زنند، و همه متفرّق مى‌شوند.

أمّا جوانها كه در جنگ گذشته (در صحنه بدر) حاضر نشده بودند، و داستان فداكاريهاى بدريّون به گوش آنها رسيده بود، گفتند: ما مى‌خواهيم برويم و در بيرون مدينه جنگ كنيم؛ و چنان ضرب شستى به دشمن نشان دهيم كه تا تاريخ باقى است، نام شجاعت ما ثبت و ضبط شود!

و در حالى كه پيغمبر أكرم هم ميل نداشتند جنگ در بيرون مدينه صورت بگيرد، و ترجيح مى‌دادند در خود مدينه باشند، هر كدام از اين جوانان بلند شدند و يك فصل مُشبِعى از مزايا و مرجّحات نبرد در بيرون از مدينه را ياد آور شدند كه: ميدان است، جنگ است، فداكارى و إيثار است، و اگر هم إنسان كشته شود يا بكشد به بهشت مى‌رود. بودن ما در مدينه ننگ است كه بگويند: كفّار براى جنگ آمدند، و پيغمبر و مسلمانها ترسيدند و از خانه‌هاى خود بيرون نيامدند.

اين براى ما ننگ است. مرد بايد شمشير دست بگيرد و بيرون برود، و أمثال اين عبارات.

خلاصه اينكه، پيغمبر هيچ ميل به جنگ در بيرون مدينه را نداشتند و رأى همان أصحاب قليل را انتخاب فرمودند و صلاح هم همين بود؛ ولى اينها إصرار كردند و حتّى بعضى‌ها گفتند: يا رسول الله! مگر تو نمى‌گوئى: اگر إنسان بكشد يا كشته شود به بهشت مى‌رود؟! ما مى‌خواهيم كشته بشويم! خداوند