و در سوره شورى مى‌فرمايد: فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ‌.

«بدين علّت اى پيغمبر، مردم را به راه خدا دعوت كن؛ و در مشكلاتى كه براى تو پيدا مى‌شود استقامت و پافشارى نما، همان طور كه به تو أمر شده است كه استقامت كنى. و متابعت نكن از أهواء و گفتار و انديشه ها، و از تقاضاهاى آنها و از راههائى كه مى‌پيمايند (أفكار آنها، أهواء و تو خالى است). و بگو من إيمان آوردم به آنچه را كه خداوند نازل فرموده است از كتابهاى آسمانى، و أمر شده‌ام كه در ميان شما عدالت را برقرار كنم.»

بناءً عليهذا عامّه مردم گرفتار إحساسات هستند، و به درجه تكامل عقلى ارتقاء نيافته‌اند؛ بنابراين، اگر بنا شود حقِّ انتخاب رئيس و حاكم به آنها سپرده شود، اختيار آنها بر أساس تخيّلات واهيه و توهّمات دانيه مى‌باشد. از ديدن عكسى، و يا استماع يك سخنرانى فريفته مى‌شوند و رأى مى‌دهند، در حالتى كه ممكن است آن صاحب عكس يا آن سخنران از شيّادان بوده و به قصد شكار مردم عامى خود را مجهّز كرده باشد.

ما چه بسا در زمان خود به كرّات و مرّات ديده‌ايم كه با نصب پوستر و حمل پلاكارتها و نوشتن نام شخص كانديدا بر در و ديوار، مردم به او گرايش پيدا