ولايت فقيه ثبوتاً داراى شرائطى است: أعلميّت بِأمْر الله، أورعيّت، أقوائيّت، ذكوريّت، بلوغ، كمال عقل، هجرت بسوى دار الإسلام، و تشيّع و إسلام هم كه أمرى واحد است. البتّه از بعضى روايات هم استفاده مى‌شود كه: ولىّ فقيه نبايد از أولاد زنا باشد.

مفاد آيه: فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ*، و آيه: قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌

حال در مقام إثبات، ولىّ فقيه از كجا و چگونه موجوديّت پيدا مى‌كند و راه إيصال به او چگونه است؟ طريق إيصال، منحصر است به تشخيص أهل فنّ و خُبره؛ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ*. ذيل آيه ٤٣، از سوره ١٦: النّحل؛ و ذيل آيه ٧، از سوره ٢١: الانبيآء

در هر موضوعى از موضوعات، إنسان بايد به خبره آن فنّ مراجعه كند، تا يقين حاصل نموده و از شكّ و ترديد بيرون آيد. زيرا فقط أهل خبره آن موضوع را مى‌شناسند، نه همه مردم. آن ظرائف و دقائق و درجات عاليه كه در نفس فقيه است، أبداً مردم به آن راه ندارند. مردم جز صورت چيز ديگرى نمى‌بينند؛ و جز نمائى از ظاهر، مطلب ديگرى إدراك نمى‌كنند. هر كس ظاهرش آراسته‌تر و فريبنده‌تر و جالب‌تر باشد، مردم به او گرايش پيدا مى‌كنند. آن دقائق و رقائق‌