و در آيه ديگر خداوند فرموده است: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى‌.[١] «زنها بايد در خانه‌ها متمكّن بوده، استقرار داشته باشند؛ و نبايستى مانند زينتهاى جاهليّت اولى (زمان قبل از إسلام) خود را تبرّج و زينت كنند و در محافل و مجالس رجال ظاهر شوند.»

آيا ممكن است بين اين دو مطلب جمع كنيم و بگوئيم: خداوند مى‌گويد: زنها بايد در بيوت مستقرّ باشند؛ و از طرفى إشكال ندارد كه زنها بتوانند در مجالس مردها حاضر شوند و خود را نشان بدهند؛ صدا بلند كنند، خطبه بخوانند، سخنرانى كنند، تنازع، تخاصم، مجادله و مُحاجّه كنند؟!

اين امور براى كسى كه تصدّى امور عامّه را ميكند ضرورت دارد؛ بخصوص اينكه أمر از امورى باشد كه احتياج به بحث و گفتگو داشته باشد. همين طور كه مى‌بينيم شأن مجلس شورى از همين قبيل است.

مفاد: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَ‌ اختصاص به أزواج رسول الله ندارد

اگر كسى بگويد: آيه: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَ‌ مختصّ به زنهاى پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم است.

جواب مى‌گوييم: وجه اختصاص- بعد از اينكه ملاك فساد مشترك است بين زنهاى پيغمبر و سائر زنها- چيست؟

آيا كسى ميتواند به زبان بياورد كه: أمر به عدم تبرّج و زينت و آمدن در مجالس مردان مختصّ زنان پيامبر است، أمّا درباره سائر زنها اين أمر نيست؟ و بگويد: تَبَرُّج بنحو تَبَرُّجِ الْجَاهِلِيَّةِ الاولى إشكال ندارد؟!

و همچنين است فقراتى كه قبل از اين آيه هست، مثل: فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ ...؛ كه بگوئيم: اين حكم اختصاص به زنهاى پيغمبر دارد؛ اگر با صداى لطيف و نازك با مرد أجنبى گفتگو كنند إشكال دارد، ولى براى سائر زنها و دخترها إشكال ندارد! اگر زن پيغمبر سخن آرام و ملايم گويد و إيجاد

[١] - صدر آيه ٣٣، از سوره ٣٣: الاحزاب