ولى دلش مى‌گيرد و به تماشا مى‌نشيند، صحنه دو دوستى كه با هم به جبهه اعزام مى‌شوند و بعدها يكى استاد مى‌شود و ديگرى به شهادت مى‌رسد، براى او تداعى‌كننده گذشته است.

عمليات در يك منطقه جنگى و در شرايطى سخت جريان دارد. او در سنين جوانى با دوستى، پشت خاكريز در حال تيراندازى هستند. دوستش احمدى (جوانى نوزده ساله) فرياد مى‌زند:

احمدى: يزدان‌پناه! تو برو، من مى‌مانم!

يزدان‌پناه: نه، اين‌جا وضعيت خطرناك است، با هم مى‌مانيم!

صداى گلوله‌هاى توپ، مداوم به گوش مى‌رسد.

(در حين درگيرى) احمدى: مهندس مى‌شنوى صداى گلوله‌هاى توپ را، چقدر گوش‌خراش‌اند.

يزدان‌پناه: بله، چطور مگر!

احمدى: اين صداى توپ فرانسوى است تازه‌گى‌ها به صدام داده‌اند.

يزدان‌پناه: ميراژش را كه مى‌دانستم، مال اين خوشگل مامانى‌ها بود، البته مدل‌هاى مختلف آن. هواپيمايى شيك مافوق صوت و فوق‌مدرن براى يك دولت متجاوز و آدمكش تمام‌عيار.