امام رضا (ع) و در مسجد گوهر شاد به رگبار مى‌بندد كه به اقرار اسدالله علم در يادداشت‌هايش، در آن زمان دوهزار نفر در حرم كشته شدند. خوب، چند برابر زخمى طبيعى است، خوب اين يك نمونه است در دوره رضاخان در دوره محمدرضا نيز موارد بسيارى از درخواست‌هاى منطقى با خشونت ارتش و نيروى مسلح شهربانى و ژاندارم پاسخ داده شد، خوب اين باعث گسترش روحيه مبارزه خشن با خشونت حاكم خواهد شد.

علوى: استاد! چرا گروه‌هاى ملى، درگير مبارزات مسلحانه نشدند.

احمدى: گروه‌هاى ملى‌گرا كه اغلب گرايش راست داشتند، اعتقاد به مبارزه در چهارچوب خود حكومت داشتند، نه فراتر از آن به همين خاطر نيروهاى ملى‌گرا به اصلاح به نظام شاهنشاهى فكر مى‌كردند؛ ضمن آن‌كه بستر فكرى آن‌ها به دليل گرايشات ليبرالى و تأثيرپذيرى از انديشه دموكراسى غربى با مبارزات مسلحانه همخوانى نداشت كه البته دلايل ديگرى نيز دارد. هر چند گرايش به مبارزات مسلحانه باعث افت و كاهش مبارزات ملى‌گرايان شده بود به همين خاطر دكتر كريم سنجابى مى‌گويد:

«ما هميشه اعلام مى‌كرديم كه مبارزه قانونى مى‌كنيم. شاه و دستگاه استبداى شاه است كه مى‌خواهد ما را به زير زمين بفرستد و مبارزه زيرزمينى بكنيم، ولى ما مى‌خواهيم مبارزه علنى و قانونى بكنيم. علاوه بر اين ما با هر نوع مبارزه تروريستى مخالف بوديم و معتقد بوديم كه اين نوع مبارزات به هدف نمى‌رساند و دستگاهى كه به وسيله تروريسم و مبارزه رزمى به حكومت مى‌رسد، نمى‌تواند آزادى برقرار كند؛ حكومتش به طور قطع حكومت ديكتاتورى خواهد بود. موقعى كه ما در جبهه ملى بوديم، بودند افرادى كه زمزمه و صحبت چريكى مى‌كردند. حتى اشخاصى امثال همين جوان‌هايى كه در مبارزات چريكى بودند، اينها جزو سازمان جبهه ملى‌