احمدى: اين‌طور نبوده، ولى اين يك واقعيت است كه شاه و آمريكا بيشتر از طرف عوامل شوروى و يا ماركسيست‌ها احساس خطر مى‌كردند. چرا كه تحليل همه اين بود كه بدون حمايت يك ابرقدرت نمى‌توان در حوزه نفوذ يك ابرقدرت ديگر انقلاب و تحولى را صورت داد و رژيم پهلوى بر اساس اين تحليل سعى مى‌كرد با ماركسيست‌هاى مسلح و يا گروه‌هاى مسلحانه كه گرايشات ماركسيستى دارند، به شدت برخورد كند كه بخشى از آن به جوان بودن و غير مشهور بودن افراد آن نيز برمى‌گردد.

عطايى: در كنار اتكاى گروه‌هاى ماركسيستى و چپ به اردوگاه شرق، خوب خود رژيم نيز به آمريكايى‌ها تعلق داشت.

احمدى: متأسفانه اين درست است! من معتقد به حاكميت تام و كامل آمريكايى‌ها در ايران هستم و در واقع براى پهلوى‌ها نقش چندانى جز در موارد جزيى اجراى سياست‌ها قايل نيستم و اين درست است كه پهلوى‌ها درصدد تأمين و حفظ منافع ايالات متحده بودند و توقع‌شان نيز حفظ آنها در ايران بود و همه تلاش خود را براى تغيير جامعه ايران به يك زندگى غربى كه در سايه آن، حكومت آن‌ها تداوم پيدا بكند در واقع نوعى فرهنگ‌سازى و غربى‌سازى و دين‌زدايى اجبارى.

عباسى: ولى اين مسئله جواب نداد و جامعه مذهبى ايران، همان‌طور كه ماركسيست‌ها را نپذيرفت، پهلوى‌ها را نيز نپذيرفت.

احمدى: مرحبا بناصرنا! رسيديم به حرف كريستان دولانو فرانسوى در كتاب «ساواك». دولانو معتقد است كه ساواك در وظيفه‌اى كه شاه و آمريكاييان برايش تعيين كرده بودند، يعنى مصون داشتن كشور از تاخت و تاز كمونيست‌ها موفق بود، حزب توده زمينگير شد و چريك‌هاى شهرى تار و مار شدند. منتها هيچ پليس‌