عجيب انسان را فرا مى‌گيرد كه توهم نيست، واقعيت است. اين اعتقاد من است هر كس تشابه روانى و روحى بيشترى به على ابن‌ابيطالب (ع) داشته باشد. پر قدرت‌تر و به لحاظ گوناگونى رفتار، جمع الاضداد آن بيشتر است.

اميلى: استاد! اين خيلى شاعرانه و يا جانبدارانه نيست؟

احمدى: نه نه! اصلا! اين‌طور نيست. چرا وقتى از مسيح (ع) سخن مى‌گوئيم، سخن ما جانبدارانه نيست. وقتى از موسى پيامبر (ع) سخن مى‌گوئيم، صحبت جانبدارى نيست. من حرفم اين است كه خمينى بهترين شبيه به مسيح و موسى و پيامبر ما (عليهم السلام) در زمان ما است. يك پيرو و يك عبد مخلص است نه بيشتر، راز رفتار خمينى در شدت بندگى اوست. او يك معنويت مخلصانه، يك ارتباط معنوى خوب را با خدا برقرار كرد و در اين رابطه بندگى، خدمت او رهايى انسان‌ها از ستم و مظاهر كفر بود، و نكته اينجاست كه مردم ما اين حقيقت را به خوبى فهميدند. چه آن‌كه در ميدان هفده شهريور گلوله خورد و در عين زخمى بودن به نماز ايستاد و چه آن‌كه در زندان بود و تيرباران شد، چه آن كه در بيرون به مبارزه و يا زندگى عادى مشغول بود.

آندره: استاد! چرا اين نكته را سران رژيم پهلوى، و يا آمريكايى‌ها و يا غرب درك نكردند؛ چرا اصرار داريد قضيه را خيلى رازآلود كنيد؟

احمدى:

با مدعى مگوئيد اسرار عشق و مستى‌

تا بى‌خبر بميرد در درد خودپرستى‌

فهم اين قضيه اصلًا نياز به دانش آكادميك ندارد، همانند حقيقت ايمان است. قلوب خالى از غرض و باطن پاك مى‌خواهد. در ايران چه بخواهيد چه نخواهيد، راضى باشيد يا نباشيد، انقلاب شما را خشنود كرده باشد يا نكرده باشد، ضرر ديده‌