احمدى نيز از راه مى‌رسد هر چند خواهش مى‌كند وارد بحث‌هاى سياسى و نظرى نشوند. چرا كه ممكن است سبب اذيت اعضاى خانواده بشود. اما اميلى و آندره مسئله را پى مى‌گيرند و آندره مى‌پرسد:

استاد! مسئله اصلى در انقلاب ايران، رهبرى آن است. خود شخصيت رهبرى، مدل رفتارى و سبك عمليات انقلابى ايشان به گونه‌اى ويژه است، ولى شائبه دخالت خارجى را مخالفان آيت‌الله خمينى مطرح مى‌كنند كه چطور او در نجف، در آن خانه كوچك يا در پاريس زير درخت سيب نشست و آنجا سخنرانى و مصاحبه كرد و فرمان داد و در اينجا حوادث شكل گرفت، اين سوال قابل توجهى است.

احمدى: بايد در اين خصوص، بحث جدى داشته باشيم؛ هميشه نفوذ خارجى در يك جريان سياسى در سطح رهبران مى‌تواند اتفاق بيفتد، اما بايد ديد واقعيت رهبرى در انقلاب ايران چى بود؟

اميلى: بحث رهبرى كاريزماتيك در مورد آيت‌الله خمينى، جزو مباحث جدى در خصوص رهبرى انقلاب ايران است.

يزدان‌پناه: جايگاه معنوى امام خمينى كمتر در منابع مربوط به خارجى‌ها- حداقل در چندتايى از آن‌ها كه من ديده‌ام- مورد توجه قرار گرفته.

آندره: پهلوى‌ها كه در آثارشان خيلى دقّ‌دلى از ايشان دارند و البته سعى در ناديده گرفتن نقش آيت‌الله.

احمدى: واقعيت رهبرى در ايران، به رغم ساده بودن ظاهر تشكيلات آن، سازمانى بسيار پيچيده و آميخته در فرهنگ و مذهب و سياست و تاريخ جامعه ما است. اگر به تاريخ جامعه ايرانى بنگريم چه به لحاظ عدالت‌خواهى و صداقت و معنويت وجود ائمه (عليهم‌السلام) و يا ستمگرى‌هاى خلفاى اموى و عباسى، گرايش ايرانى‌ها به ائمه همواره جدّى بود. هر چند كانون‌هاى اوّليه تشيع، شهرها و مناطق‌