احمدى: يعنى پادشاه محترم آدم‌خوار كشور آفريفاى شرقى، جناب «بوكاسو». تنها مورد تاجگذارى در سال‌هاى اخير در كل كشورهاى دنيا، مربوط به جناب ايشان و اعليحضرت محمدرضا پهلوى است.

آندره: جالب است! ولى بوكاسو، يك پناهنده سياسى بود.

احمدى: و البته يك پادشاه بسيار انسان‌دوستى كه گوشت تن آدم‌ها را مى‌خورد. همين چهار پنج سال قبل محاكمه آشپز و اصحاب آبدارخانه آقا بود و هر چه خواستند بوكاسو را به اين جرم محاكمه كنند، يكى از رؤساى جمهور سابق شما با اين مسئله مخالفت مى‌كرد و اجازه تحويل وى به آفريقاى شرقى را نمى‌داد.

علوى: استاد شما خيلى بى‌رحم‌ايد! شاه را با بوكاسو مقايسه مى‌كنيد؟

احمدى: والله من بى تقصيرم. مى‌خواهيد ايشان را با ژرژ پمپيدو، رئيس‌جمهور اسبق فرانسه مقايسه كنيم كه برگزارى جشن‌هاى ٢٥٠٠ ساله را احمقانه و مسخره مى‌دانست و مى‌گفت: «سير كردن شكم مردم گرسنه از برگزارى اين جشن‌هاى احمقانه واجب تر است» و مردانه دعوت شاه را رد كرد و در جشن شركت نكرد. آن‌وقت اعتراض مى‌كنيد قياس مع الفارق است، تازه ميزان قتل عام بوكاسو از مردمش با كشتار پهلوى‌هاى مامانى قابل مقايسه نبوده و نيست.

عباسى: استاد! درباره نقش برگزارى جشن‌هاى ٢٥٠٠ ساله در افزايش خشونت بحث مى‌كرديد.