آيت‌الله خمينى از سال ١٩٦٣ به حالت تبعيد در عراق به سر مى‌برد. در روز ٢٩ اكتبر ١٩٧٧ مرگ مشكوك پسر ايشان در عراق و انتشار مقاله توهين‌آميزى عليه آيت‌الله خمينى در روزنامه‌هاى دولتى، منشاء عصيان و طغيانى گرديد كه پس از آن تاريخ، نيروهاى مذهبى را عليه شاه به حركت درآورده است. وى مرتباً بيانيه‌ها و اعلاميه‌هائى خطاب به مردم صادر مى‌كند و آن‌ها را به قيام و عصيان فرا مى‌خواند، ولى تاكنون با مطبوعات خارجى، مصاحبه نكرده است. ايشان در تبعيدگاه خود در نجف، فرستاده مخصوص لوموند را به حضور پذيرفت.

آيت‌الله خمينى با چهره‌اى لاغر كه محاسنى سفيد آن را كشيده‌تر مى‌كرد، با بيانى متهورانه و لحنى آرام به مدت دو ساعت با ما سخن گفت. حتى وقتى كه مى‌گفت ايران بايد خود را از شر شاه خلاص كند و نيز هنگامى كه به مرگ پسرش اشاره مى‌كرد، نه آثار هيجان در صدايش ديده مى‌شد و نه در خطوط چهره‌اش حركتى ملاحظه گرديد.»

اميلى: موسيو ژرژ شما توجه داشتيد كه نوشته شما در آن تاريخ، چه انعكاسى در ايران خواهد داشت؟

لوسين ژرژ: من بايد دريافت‌هاى خودم را گزارش مى‌كردم، من خبرنگار دولتى يا آمريكايى نبودم. ولى واقعيت اين بود كه آيت‌الله خمينى تأثيرات خودش را داشت، با مصاحبه يا بى مصاحبه.

يزدان‌پناه: رازآلودى آيت‌الله در چه بود؟

ژرژ: سادگى بيش از حد، پارساى زاهد هفتاد و شش ساله‌اى كه در عين سادگى مطلق، فوق‌العاده مدرن و تأثير گذار بود.

لوسين ژرژ در اين حين تصاويرى از نجف و بقعه اميرالمومنين (ع) و تصاوير