اسلامى» و تصاويرى از استقبال گسترده مردم از همان پيرمرد كه فرياد مى‌زند: «من دولت تعيين مى‌كنم، من دولت تعيين مى‌كنم. من توى دهن اين دولت مى‌زنم.» و فرياد و كف زدن‌و تكبير مردم.

يكى از اعضا تلويزيون را خاموش مى‌كند، و جلسه براى بررسى طرح رساله دكترى خانم اميلى بينوش، در رشته علوم سياسى رسميت مى‌يابد.

آقاى شونمان، رئيس دانشكده علوم سياسى: طرح رساله دكتراى خانم اميلى بينوش در مورد بررسى علل وقوع انقلاب در ايران است كه نظر به مطالعات ويژه وى در مسائل خاورميانه و اسلام و ايران، پيشنهاد شده كه در خصوص علل وقوع انقلاب ايران تحقيقاتى انجام دهد. ضمن آن‌كه زمانى پدرش از مأمورين سياسى فرانسه در ايران بوده، با زبان فارسى هم آشنائى دارد، چند سالى دبيرستان را در ايران خوانده و با توجه به حرفه خبرنگارى خودش و شوهرش، از همه نظر زمينه انجام اين تحقيق برايش فراهم است.

دكتر ژيد: آقاى رئيس! ظاهراً اين مسئله، بارها مورد تحقيق قرار گرفته، اشخاص مهمى هم به اين پديده پرداخته‌اند. نويسندگان مهمى چون پروفسور ميشل فوكو، خانم نيكى آركِدى، و يا خانم تِد اسكاچ پل، فِرِد هاليدى و جيمز بيل انجام داده‌اند. حتى آن دوست ايرانى ما جواد طباطبايى در همين سوربن، اين پژوهش را انجام داده است. در ثانى آثار مختلفى درباره انقلاب ايران منتشر شده و به نظر نمى‌رسد اهميت چندانى داشته باشد كه بخواهيم مجدداً انرژى و هزينه صرف آن شود.

دكتر ميشل: فكر نمى‌كنم چنين باشد. من با اصل مطب آقاى دكتر ژيد موافق هستم، ولى با عدم نياز به تحقيق موافق نيستم. زيرا بايد بگويم كه برابر اطلاعى كه من دارم و اين تقريباً مربوط به چند سال پيش است، چيزى بيش از ده هزار عنوان‌