مى‌كرديد؛ اسير توهم خودبزرگ بينى نمى‌شديد. آن‌چه كه آقا و خانم گفتند بيشتر ناشى از نگاه ارزشى و ايده‌آليستى به ساختار نظام بين‌المللى است و تصور اين‌كه هر كسى توانائى غلبه بر استكبار جهانى را دارد!

پهلوان: استاد! شما از طرفى تئورى توطئه را نقد مى‌كنيد و آن را بيشتر يك بيمارى معرفى مى‌كنيد كه در اين مقوله بيشتر تأكيد بر عدم پذيرش نقش ايالات متحده در بحران‌هاى ضد جهان سومى است. ولى همين‌كه جهان سومى‌ها و يا مسلمانان اقدام موفقيت‌آميزى عليه آمريكا به انجام رساندند و در واقع آمريكايى‌ها در مسئله‌اى شكست خوردند، شما آن را ناشى از اراده ايالات متحده و يا يافتن راه‌هاى جديدى براى منافع بيشتر تحليل مى‌كنيد.

سوادكوهى: آقا! شما چرا اين‌طور تحليل مى‌كنيد؟ گويى كه من مدافع منافع ايالات متحده هستم. نه آقا! شما فهم رئال از شرايط بين‌المللى نداريد!

سيامك پهلوان: استاد! من نگفتم شما مدافع منافع ايالات متحده هستيد؛ مشكل تناقض اين ديدگاه است كه در نهايت به نفع ايالات متحده و يا دولت‌هاى برتر جهانى ختم مى‌شود. از طرفى ايرانى نمى‌تواند به طور مستقل انقلاب كند، شما دست آمريكا و شركتهاى چندمليتى را در آن جستجو مى‌كنيد؛ يعنى براى مردم و رهبرى انقلاب و مبارزان سياسى جامعه ما، شأن و هويت قائل نيستيد و جهان را همانند تحليل‌هاى دم‌دستى عاليجناب‌هاى سرخپوش و سياهپوش تقسيم مى‌كنيد؛ از طرف ديگر براى يك پيروزى ملّى و يا جهان سومى، شما اين باور را مطرح مى‌كنيد كه خواست آمريكا- عليرغم مخالفت آن با انقلاب و جمهورى اسلامى- اين پيروزى بوده! ما مانديم كه شما موافق نقش توطئه‌آميز آمريكا هستيد يا مخالف آن؟

عباس داماد: استاد! به نظر مى‌رسد دوستان ما نمى‌خواهند مدل تحليل رئاليستى قدرت و سلسله‌مراتبى بودن آن را پذيرا باشند و هنوز در توهم مبارزه با استكبار جهانى هستند!