درباره انقلاب اسلامى، خارج از ايران، كتاب و رساله تحقيقى نگاشته شده و در خود ايران، چيزى بيشتر از چند هزار عنوان تحقيق، چاپ شده است. هر چند بسيارى به طور مستقيم، به خود پديده چرايى انقلاب نپرداختند، ولى درباره تاريخ، علل و پيامدهاى آن به نوعى درگير بحث بوده‌اند و هنوز هم اين روند ادامه دارد و در افكار عمومى و دانشجويان و حتى محققان سياسى و اجتماعى عطش مطالب جديدتر وجود دارد. به نظر من غالب اين تحقيقات، نقايص عمده‌اى داشته‌اند، چرا كه عمدتاً از موضع تخاصم يا شيفتگى نوشته شده‌اند، كه هر دو گروه بخش قابل توجهى از مسائل را مورد امعان‌نظر قرار نداده‌اند، يا در مواردى، گرفتار حب و بغض شده‌اند. الآن هم حيف مى‌دانم خانم بينوش، با اطلاعات قابل توجهى كه دارند، در اين مسير تحقيق نكنند.

دكتر شونمان: خاصه آن‌كه ما فرانسوى‌ها به عكس آمريكايى‌ها و انگليسى‌ها و روس‌ها، قرابت روانى بيشترى با ايرانى‌ها داريم و كمتر درگير منافع ملى كشورمان در برخورد و مواجهه با مردم ايران بوده‌ايم، به همين خاطر داراى حُسن سابقه در نزد ايرانيان نيز هستيم.

دكتر ميشل: مهمتر اينكه آيت‌الله خمينى در طول ساليان دراز مبارزه سياسى‌اش، براى اولين بار با يك خبرنگار فرانسوى آن هم از لوموند، راضى به مصاحبه شد و مصاحبه آن روز لوموند كه توسط لوسين ژوژ انجام شد؛ سر و صداى بسيارى در دنيا به راه انداخت و اين در حالى بود كه هنوز موتور انقلاب در ايران، به طور فراگير راه نيفتاده بود.

دكتر ژيد: البته اين نيز درست است كه آيت‌الله خمينى، زمان اصلى رهبرى عمليات انقلاب را، در فرانسه حضور داشت و بخش عمده‌اى از اپوزيسيون رژيم پهلوى نيز، در فرانسه حضور داشتند. مع‌ذلك اعتقاد دارم يا تحقيق نبايد كرد و يا