يا روحانى برجسته‌اى، نتوانست آن را جمع كند. در كنار آن موقعيت ممتاز علمى داشت و فعاليت‌هاى برجسته اجتماعى، اخلاقى و عرفانى به همراه فداكارى سياسى. جالب است از اولين شهداى انقلاب فرزند خود اوست.

اميلى: ظاهراً همين ماجرا باعث اعتبار بيشتر آيت‌الله خمينى شده است.

احمدى: خمينى اهل اعتبارسازى و اعتباربازى نبود. سادگى بيش از حدش در اين مسائل گاهى توى ذوق مى‌زد. مثل همين قصه نداشتن احساس، در هنگام ورود به ايران كه البته سادگى نبود. او مرد اين بازى‌هاى كوچك نبود. او اهل وظيفه و يك وظيفه‌گراى بسيار متعبّد بود. لذا خيلى از جاها را مى‌گويد من اصلًا به نتايج توجه نداشتم. من اهل وظيفه بودم، به دنبال انجام وظيفه، نتايج خودش آمد. به همين خاطر او وقتى كه وظيفه‌اش را به انجام مى‌رساند، در قبال انجام وظيفه‌اش، شوق و شعف خاصى را بروز نمى‌داد. نمى‌دانم شايد هنر پوشاندن و مخفى كردن احساسات را در اعلاترين شكل داشت.

علوى: استاد! واژه «امام» واژه‌اى ناشى از احساس قدرت بيش از حد معنوى و مادى است. اين واژه را نه به سياستمداران انقلابى اطلاق كرده‌اند و نه به مراجع دينى.

احمدى: من هم در فهم شجاعت امام، واقعاً درمانده بودم، چرا او اين‌قدر احساس قدرت مى‌كرد. البته اين درست است كه احساس تعلق به خداوند و خداگونگى در رفتار، به انسان قدرت خارق العاده مى‌دهد. همانند احساس قدرت سيدالشهداء در كربلا، يا قدرت حضرت زينب (س) به هنگام اسارت، ولى من پاسخ را زمانى دريافت كردم كه مدتى در نجف بودم، كنار حرم اميرالمؤمنين (ع). شجاعت امام نوعى شجاعت علوى است. انسان در كنار على (ع) احساس مى‌كند كه به همه هستى تكيه داده است و پيوند لايزالى با خداى هستى، برقرار كرده است. قدرتى‌