سفيدى‌هاى قانون سياست است، ولى از لاى سفيدى‌هاى همان خطوط، سياهى‌هايى در مى‌آورند كه بايد رفت در امثال صبرا و شتيلا نمونه‌اش را ديد. و بعد گفت: ببخشيد، مثل اين‌كه اشتباهى صورت گرفته، شما دانشمندان خطوط قانون سياست را مى‌بينيد، اما ما خبرنگارها در سفيدى‌هاى متن، سياهى‌ها را پيدا مى‌كنيم و به واقع پلشتى‌هاى سياست را رو مى‌كنيم!

اتومبيل در كنار خانه‌اى مى‌ايستد

اميلى: يك حرف عجيبى ميشل فوكو در آن كتاب كوچولوى «ايرانيها چه رويايى در سر دارند» مى‌زند و آن اينكه «نه آيت‌الله خمينى و نه مردم پيروش، هيچكدام اهل بازار سياست نبودند و اتفاقاً سياست در انقلاب ايران چندان معنا ندارد». او واژه «اعتصاب از سياست» را به كار مى‌برد؛ خيلى جالب است، مى‌گويد كه «ملت ايران مانند خارپشت همه تيغ‌هايش را بيرون داده و خواست سياسى او اين است كه نگذارد سياست سر بگيرد».

آندره: اين قانون تاريخ است هر چه خواست ملتى ساده‌تر باشد، بازى سياستمداران در آن سخت‌تر مى‌شود. جالب اين‌كه با وجودى كه سه هزار نفر در آن ميدان كشته شدند، با وجود تلاش شاه و آمريكا، وقتى گروه‌هاى سياسى مثلًا چريكى خواستند جنگ داخلى را تحميل بكنند، اين قيام مردم بود كه آن را خفه كرد.

اميلى: هر چه هست بايد بخش اعظمش را در وجود اين پيرمرد كه چند ماه مستاجر اين ساختمان بود، بايد ديد و در ملتش و نوع اطاعت ملتش از او. اطاعتى عاشقانه و كاملًا عاقلانه. اين مشكل اصلى تز من است.

منزل فرانسوا

فرانسوا به دنبال يافتن چيزى در ميان كاغذپاره‌هاى قديم خود است. بساط