«دولت ايران در ١٢ شهر بزرگ، حكومت نظامى برقرار كرد. ظرف ساعت‌هاى اوليه اعلام حكومت نظامى زد و خوردهاى شديدى در خيابان‌هاى تهران آغاز شد. نيروهاى نظامى با خوروهاى مسلح نظامى، سلاح‌هاى اتوماتيك و گاز اشك‌آور به جمعيت عظيمى كه در شرق تهران، براى مخالفت با اعلام حكومت نظامى جمع شده بودند حمله بردند. گزارش‌هاى اوليه حاكى است كه عده زيادى كشته شده‌اند. اما هنوز اطلاع رسمى در خصوص تعداد كشته‌شدگان در دست نيست. تظاهركنندگان در حالى كه به دستورات متفرق شدن دولت، وقعى نمى‌گذاشتند در خيابان‌ها مى‌دويدند و عليه رژيم شاه شعار مى‌دادند و پنجره‌ها را مى‌شكستند. دستور اعلام حكومت نظامى شش ماهه، به دنبال تشكيل جلسه اضطرارى دولت، امروز صبح در اولين بولتن اخبار راديو ايران اعلام شد.»

عطايى: عكس‌العمل امام خمينى در برابر اين جنايت چى بود؟

احمدى: اعلاميه تندى صادر كرد و البته اعلام كرد كه حكومت، تمام پل‌هاى پشت سر خودش را خراب كرده است. او آرزو كرد «اى كاش خمينى در ميان شما مردم بود و كشته مى‌شد». البته ابعاد اين جنايت با سرعت به گوش مردم رسيد و شاهدان، قضايا را براى مردم تعريف مى‌كردند. جالب اينجاست كه حوادث نه از طريق مطبوعات، بلكه از طريق گزارش سينه به سينه، و نقل در سخنرانى‌ها به گوش مردم رسيد، به ويژه آن‌كه در پى كشتار هفده شهريور، حساسيت مردم عادى غيرفعال نيز بيشتر شد و آن‌ها نيز به جاى ترسيدن، به اردوى مخالفان حكومت پيوستند و حاميان حكومت نيز حرفى براى گفتن نداشتند و در عمل شهداى ميدان هفده شهريور بر نظاميان و تفنگداران خون‌ريز- چه ايرانى، چه آمريكايى و يا اسرائيلى كه در هر حال فرقى نمى‌كند- پيروز شدند و اين همان منطق مشهور امام‌