فرانسوا: بله مى‌دانستم، هم اين را مى‌دانستم، هم هزاران كشته و مجروح ديگر را. اين را هم خوب مى‌دانستم كه ايرانى‌ها به همان ميزان حق دارند آزاد باشند و سلطه و غارتگرى خارجى بر سرشان نباشد كه ما فرانسوى‌ها در فرانسه حق داريم.

اميلى: ولى پدر! شما ايرانى‌ها را مجازات كرديد، به خاطر خواست آزادگى و استقلال! مگر ما فرانسوى‌ها همان روزها نگفته بوديم كه ما غربى‌ها حق نداريم الگوهاى خودمان را به ايرانى‌ها تحميل كنيم، آنها خوب مى‌دانند چه را نمى‌خواهند و مى‌دانند چه چيزى را مى‌خواهند.

فرانسوا: خوب، ما هم در تحليل‌هايمان به همين نتيجه رسيده بوديم. اتفاق كوچكى نبود، بزرگ‌ترين بنيانى كه غرب در طول دويست سال اخير در ايران ساخته بود و با همه رقابت‌هاى داخلى در اصل حفظ حمايت از استبداد داخلى آن همگى توافق داشتند، اين بنيان به دست كسى به هم ريخت، كه نه شناختى درست از او داشتيم و نه ميزان قدرتش را مى‌دانستيم، و نه مى‌خواستيم او را بپذيريم، و نه‌