اطمينان داد كه فروش اسلحه به ايران ادامه خواهد يافت. اما در عين حال گفت كه به طور كلى مى‌خواهد در فروش اسلحه به كشورهاى خاورميانه دقت بيشترى كند و از اين رو به درخواست‌هاى ايران براى خريد اسلحه نيز با نظر مساعد، اما با دقت بيشتر نگاه خواهد كرد. ما بعد از مقامات ايران شنيديم كه شاه از اين سفر راضى برگشته و بهتر متوجه شده كه كارتر مى‌خواهد از او حمايت كند و ديگر نگران نيست».

احمدى: همان طور كه مى‌بينيد آقاى سايروس ونس بر فروش سلاح به شاه تأكيد كرده و اتفاقاً در اين سفر قرارداد هنگفت هشت ميليارد دلارى فروش سلاح‌هاى مختلف، از جمله هواپيماهاى آواكس- رادار پرنده- بسته شد و بخش اعظم پول آن وصول شد كه هنوز به ايران نداده‌اند، نه سلاحش و نه پولش را!

عطايى: استاد! موضوع حقوق بشر، جزء اساسى روابط كارتر با ديگر كشورها از جمله ايران بوده است و اين مدعاى اصلى طرفداران تز آغاز انقلاب به واسطه سياست حقوق بشر كارتر است.

احمدى: خوب، اگر آقاى سايروس ونس، بعد از سالها كنار رفتن از وزارت خارجه بفرمايد كه حقوق بشر براى ما چندان اهميت نداشت، بلكه منافع ما و اهميت حياتى حفاظت از امنيت خليج‌فارس در كار بود، آن‌وقت چه مى‌فرمائيد؟

در پاسخ به فرمايش شما سايروس ونس، وزير خارجه دولت كارتر مى‌گويد:

«ايران با آمريكا دوستى ديرينه داشت. ايران در خاورميانه موقعيت مهمى داشت و باعث ثبات در اين منطقه بود. رابطه ما تا پيش از رياست‌جمهورى كارتر، به‌خصوص در دوره نيكسون و فورد، بر اساس همكارى نزديك بود. دولت كارتر كه روى كار آمد، ما به ايران گفتيم كه حاضريم اين دوستى را ادامه بدهيم و با شاه و مردم ايران همكارى كنيم. در بهار سال ١٩٧٧ من به ايران سفر كردم تا اين پيغام را