دكتر پروانه: راستش من خودم جز اندكى درباره موضوعاتى كلى، آن هم در باب تحولات اقتصادى در اين خصوص، اطلاعات فنى چندانى ندارم كه به كار رساله‌اى در حد دانشگاه، آن هم رساله دكترى بيايد، ولى از همسالان دوران جنگ يكى از همكاران ما در اينجا در حال تحصيل است. آقاى مهندس يزدان‌پناه كه اتفاقاً مهندسى معدن مى‌خواند.

اميلى: و طبق معمول مهندسين در ايران از پزشكان و دامپزشكان سياسى‌ترند.

آندره: نه، اين فقط در ايران نيست در غالب كشورهاى دنيا، دانشجويان رشته‌هاى فنى از دانشجويان ساير رشته‌ها حتى حقوق و علوم سياسى، سياسى‌ترند و در عمليات عرصه سياست فعال‌ترند. تحقيقات دانشگاهى و ميدانى بسيارى كه در اين‌باره هم در خاور ميانه، و هم در ساير كشورها صورت گرفته است، اين واقعيت را اثبات مى‌كند.

همسر دكتر پروانه: اتفاقاً اولين تجمع دانشجويى جدى در ايران،، بعد از كودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ در دانشكده فنى دانشگاه تهران، در اعتراض به برقرارى روابط با انگليس و ورود نيكسون، معاون وقت رئيس‌جمهور آمريكا، برپا شد و اتفاقاً فرماندارى نظامى، سه دانشجوى رشته مهندسى را در دانشكده فنى كشت.

اميلى: يعنى به جرم اعتراض به سفر نيكسون، و برقرارى روابط با انگليس در دانشكده فنى حكومت شاه در داخل محوطه دانشكده، دانشجويان را به گلوله بستند و سه دانشجو را به قتل رساندند؟

دكتر پروانه: اين برخورد در سال‌هاى اوليه حاكميت آمريكا و انگليس، بعد از كودتاى ٢٨ مرداد بود. شما از دهه چهل و سال‌هاى دهه پنجاه ساواك، كمتر خبر داريد. كميته مشترك ضد خرابكارى، ترورهاى خيابانى، مرگ در زير شكنجه، به تخت بستن‌هاى طولانى‌مدت، درخواست پول تير از پدر و مادر، براى اعدام فرزند! ...