در منطقه خاورميانه، كه بر پايه‌هاى قدرت نظامى ايران و قدرت اقتصادى عربستان استوار بود، بايد در اين ميان مورد توجه قرار گيرد. ضمن آن‌كه پديده اسرائيل در كشمكش‌ها و مناقشات سياسى داخلى ايران بايد در اينجا مورد تعمق قرار بگيرد.

احمدى: به نكات خوبى اشاره شد. ببينيد در دنيا نيروهاى مسلح دو گروه هستند:

١- نيروهاى مسلح نظامى؛ ٢- نيروهاى مسلح انتظامى‌

وظيفه نيروهاى نظامى، حراست از مرزهاى كشور است، بدون دخالت در شرايط داخل كشور، وظيفه نيروهاى انتظامى، ايجاد حفظ امنيت در داخل كشور و تقابل با شورش‌ها و درگيرى‌هاى منطقه‌اى و محلى است.

قانون اساسى مشروطه نيز براى ارتش، همين حق و وظيفه را تعيين كرده بود؛ اما جالب اين است كه در دوره رضاشاه قانون اساسى در اين بخش دچار تصرف شد و ارتش در جهت سركوب شورش‌هاى داخلى موظف شد. بنابراين شما شاهد هستيد در سركوب و مقابله با درگيرى‌ها و اعتراضات خيابانى كه معمولًا وظيفه پليس و نيروى ژاندارم است كه دخالت بكند، چرا كه ظابطان قضايى نيز هستند، عمدتاً نيروى ارتش به كار گرفته شد و به‌كارگيرى نيروى ارتش، يعنى گسترش استفاده از سلاح و خشونت و برخورد متقابل مردم؛ در حوادث دوره رضاخان كشتار گسترده مردم در مسجد گوهرشاد مشهد يا حتّى براى اعتراض ساده يك روحانى در قم به نام آيت‌الله بافقى به ورود بدون حجاب زن رضاشاه به حرم، ارتش با نيرويى گسترده وارد عمل شد.

در دوره‌هاى بعد نيز ارتش به همين صورت در مسائل داخلى، دخالت مسلحانه مى‌كرد. از دخالت بى‌رحمانه ارتش در كوچاندن اجبارى عشاير تا نخست‌وزيرى سرلشكر رزم‌آرا در جريان نهضت ملى شدن صنعت نفت گرفته، تا كودتاى ٢٨ مرداد