پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٥ - موضع فرماندار كوفه

زمانى كه ابن مسعود خود را مهياى يارى با امام عليه السّلام نمود خبر شهادت جانسوز آن بزرگوار به وى رسيد و ناله و فغان سرداد و از حسرت و اندوه، جانش به لب آمد.[١]

موضع فرماندار كوفه‌

نعمان بن بشير در آن زمان فرمانرواى كوفه بود و با اين‌كه طبيعت و منشى عثمانى داشت و متمايل به بنى اميه بود، ولى از خلافت يزيد ناراضى بود و پس از مرگ معاويه به عبد الله بن عمر پيوست و دست به مبارزه زد و به همراه ابن زبير كشته شد.

بر همين اساس، وى در قبال فعاليت‌هاى مسلم بن عقيل در كوفه، موضع تندى اتخاذ نكرد و در آن مرحله حساس جز خطابه‌اى كه در حضور جمعى از مردم ايراد كرد- به نظر مى‌رسد- آن را در جهت رفع نكوهش و تظاهر عمل به وظيفه به عنوان يكى از فرمانروايان پيرو حكومت شام، انجام داد.

وى در خطابه‌اش اظهار داشت:

«اما بعد؛ بندگان خدا! از خدا پروا داشته باشيد و در ايجاد فتنه و تفرقه شتاب نكنيد، زيرا در اين صورت مردم به هلاكت مى‌رسند، خون‌ها به زمين مى‌ريزد و اموال به يغما مى‌رود. من با كسى كه به جنگم برنخيزد سر ستيز ندارم، و نسبت به كسى كه با من خصومت نكند، ستم روا نمى‌دارم، خفتگانتان را بيدار نخواهم كرد و به فتنه و آشوب ترغيب نمى‌كنم، هيچ‌كس را به جرم و گناهى كه انجام نداده و به صرف تهمت و بدگمانى كيفر نمى‌كنم، مگر اين‌كه از من روگردان شويد و دست از بيعت خود برداريد و با پيشواى خود (يزيد) به مخالفت برخيزيد، به خدايى كه جز او معبودى نيست، تا قبضه شمشير در

[١] . لهوف/ ٣٨، اعيان الشيعه ١/ ٥٩٠، بحار الانوار ٤٤/ ٣٩٩.