پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥١ - ٣ - بخشش و سخاوت

امام حسين عليه السّلام پس از شنيدن صداى فقير، شتابان نزد او آمد و به مجرّد مشاهده آثار فقر و تنگدستى در چهره او، قنبر غلام خويش را صدا زد و پرسيد: چقدر خرجى داريم؟

عرضه داشت: همان دويست درهمى كه فرمودى آن را ميان اعضاى خانواده‌ات توزيع كنم.

امام عليه السّلام فرمود: آن‌ها را بياور، زيرا اكنون كسى كه از خانواده‌ام بدين پول نيازمندتر است، به در خانه ما آمده است. حضرت آن مقدار پول را از قنبر گرفت و به فقير داد و از او پوزش خواست و فرمود:

اين مبلغ ناچيز را بگير و من از تو پوزش مى‌خواهم و مطمئن باش كه تو را دوست مى‌دارم و به تو مهر مى‌ورزم. اگر در آينده زندگى توان و تمكنّى باشد، باران بخشش‌ها بر تو فرود خواهد باريد، اما چه بايد كرد كه روزگار، تغييرپذير و ناپايدار و دست ما از مال دنيا تهى است.

عرب مستمند، پول را گرفت و از آن حضرت سپاسگزارى و در حقش دعاى خير نمود و در مدح وى اين اشعار را خواند:

پاكيزگانى پاكدامن كه هركجا از آنان ياد شود، بر آن‌ها صلوات و درود فرستاده مى‌شود. تنها شما هستيد كه از همه برتريد و علم و دانش كتاب و سوره‌هايى كه فرود آمده در نزد شماست، هركس به هنگام تعيين نسب و نژاد، علوى تبار نباشد در ميان همه مردم از هيچ‌گونه سند افتخارى برخوردار نيست.[١]

[١] . تاريخ ابن عساكر ٤/ ٣٢٣، مناقب ابن شهرآشوب ٤/ ٦٥.