پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٣ - شهادت جانسوز حضرت زهرا عليها السلام

جهت به انزوا كشيدن و كنار نهادن كامل اهل بيت از جايگاه رهبرى بعد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بر آن بزرگواران تحميل نمود.

شهادت جانسوز حضرت زهرا عليها السّلام‌

رحلت غمبار رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله تأثيرى دردناك در روح پاك امام حسين عليه السّلام كه كمتر از هشت بهار از عمر شريف وى سپرى شده بود، برجاى نهاد.

ديرى نپاييد كه حسين عليه السّلام به مصيبت جانكاه شهادت مادر گرامى‌اش فاطمه دخت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با آن شكل فجيع و دردآور كه از جور و ستم و بيداد و غصب حقوقش طى مدت زندگى‌اش پس از پدر، در رنج بود، دست به گريبان شد. رنج‌هاى مادر در روح لطيف امام حسين عليه السّلام تأثيرى بسزا داشت؛ زيرا هرگاه آن حضرت پس از رحلت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به مادر مهربانش مى‌نگريست او را گريان و اندوهگين و دل شكسته مى‌يافت.

روايت شده كه حضرت زهرا عليها السّلام پس از رحلت پدر بزرگوارش همواره سر مباركش با پارچه‌اى بسته، پيكرش ضعيف و ناتوان و از پا افتاده، گريان و سوخته دل بود. لحظه به لحظه از هوش مى‌رفت و به فرزندانش مى‌فرمود: پدر بزرگوارتان كه پيوسته به شما ارج و احترام مى‌نهاد و يكى بعد از ديگرى شما را در آغوش مى‌گرفت كجاست؟ آن پدر بزرگوارى كه بيش از همه نسبت به شما مهربان بود، و اجازه نمى‌داد شما روى زمين راه برويد، كجاست؟ از اين پس هيچ‌گاه نخواهم ديد او اين در را باز كند و شما را بر شانه خود سوار كند، چنان‌كه همواره اين كار را با شما انجام مى‌داد.[١]

[١] . بحار الانوار ٤٣/ ١٨١.