پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٤ - ٥ ذلتناپذيرى

هيبت و عظمتش، دشمن جرأت نزديك شدن به او را نداشت.

حميد بن مسلم [از شاهدان صحنه عاشورا] مى‌گويد: به خدا سوگند! هيچ گاه نديده بودم انسانى كه از هر سو مورد حمله قرار گرفته و فرزندان و اعضاى خاندان و يارانش كشته شده‌اند، مانند حسين اين‌چنين استوار و پابرجا، بى پروا و نترس به نبرد بپردازد. هرگاه نيروى پياده دشمن بر او يورش مى‌برد ميان آنان شمشير مى‌نهاد و از چپ و راست نظير بزغاله‌هايى كه گرگ بر آن‌ها حمله‌ور شده، آنان را پراكنده مى‌ساخت.

٥. ذلّت‌ناپذيرى‌

تابناك‌ترين و كامل‌ترين چهره مسلمانى پر خروش و انقلابى، در ذلّت‌ناپذيرى حضرت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام و ناشكيبايى و عدم سكوت او در برابر ظلم و ستم و بيداد، متجلّى گشت. امام حسين عليه السّلام بدين وسيله، سنّت ذلّت‌ناپذيرى و از خودگذشتگى در راه آرمان و عقيده را براى نسل‌هاى بعد به يادگار نهاد. آن‌چنان موضعى الهى و با عظمت اتخاذ كرد كه وجدان امّت را به لرزه در آورد و به ترغيب آنان پرداخت تا با خوارى و ذلّت جان ندهند و با گفتن اين سخن، از بيعت نمودن با آزادشده فرزند آزادشده، يزيد بن معاوية سر برتافت: «إنّ مثلي لا يبايع مثله»؛ شخصى مانند من با فردى نظير يزيد، دست بيعت نخواهد داد.

امام عليه السّلام اين‌گونه ذلت‌ناپذيرى را آن‌گاه كه با برادرش محمد حنفيّه به صراحت سخن مى‌گويد، با اين عبارت تجسم مى‌بخشد: «يا أخي! و اللّه لو لم يكن‌