پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠ - بخش نخست سالار شهيدان در يك نگاه

شايستگى چنان رهبرى با عظمتى بخشيد كه پس از پدرش امير مؤمنان و برادرش امام مجتبى عليه السّلام انتظار آن مى‌رفت و جد بزرگوارش بارها از اين موضوع به صراحت سخن گفته بود. آن‌جا كه فرمود:

«الحسن و الحسين امامان قاما او قعدا، اللّهمّ انّي احبّهما فأحبّ من يحبّهما»؛

حسن و حسين دست به قيام بزنند يا نزنند، امام و پيشوا هستند. خدايا! من آن‌دو را دوست دارم و تو نيز دوستدارشان را دوست بدار.

در وجود مبارك اين امام و الاتبار دو نهر فضيلت نبوّت و امامت به يكديگر پيوسته و مجد و عظمت و بزرگوارى در او گرد آمده بود. مسلمانان، پاكى، صفا و صميميّت، وارستگى، كرم و بخششى را كه در پدر و مادر و جدّ بزرگوارش سراغ داشتند، در او يافتند. شخصيت امام حسين عليه السّلام يادآور همه آن بزرگواران بود؛ به همين دليل به او عشق و محبّت ورزيده و ارج مى‌نهادند، آن بزرگوار در كنار امور ياد شده در مشكلات زندگى و امور دينى مردم پس از پدر و برادر ارجمندش تنها مرجع حلّ مشكلات آنان به شمار مى‌آمد به ويژه پس از آن‌كه مسلمانان در نتيجه تسلّط حكومت جاهل امويان به زندگى مشقّت بارى دچار گرديدند. اين وضعيّت آنان را در چنان بن‌بست جديدى قرار داد كه پيش از آن نظيرش را نديده بودند و امام حسين عليه السّلام تنها شخصيت اسلامى الهى بود كه توانست امّت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله را به خصوص و بشر را عموما از چنگال پليد اين جاهليت جديد برهاند.

حسين بن على عليه السّلام نيز مانند پدر بزرگوار و برادر ارجمندش امام مجتبى عليه السّلام در تمام مراحل زندگى و سيره عملى خود نمونه كامل انسان الهى و در صبر و بردبارى بر آزار و اذيّت در راه خدا و گذشت و كرم و بخشش و مهربانى و شجاعت و ذلّت‌ناپذيرى و عرفان و عبادت و بندگى و بيم از خدا و