پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٨ - ٧ عبادت و تقوا

نيرو، به حيله بازى و تملّق متوسل نشد.

پيش از در گرفتن جنگ، به تمام ياران وفادار همراهش، رخصت بازگشت داد و فرمود:

من يارانى بهتر از شما و خاندانى عادل‌تر و برتر از اهل بيت خويش سراغ ندارم.

خداوند از ناحيه من به شما پاداش خير عنايت كند. اينك شب فرارسيده به پا خيزيد و از اين موقعيّت استفاده كنيد (اگر شرم داريد) هريك مى‌توانيد دست يكى از دوستان خود و يا يكى از برادران مرا بگيريد و در تاريكى اين شب پراكنده شويد و مرا با اين مردم ستم‌پيشه تنها بگذاريد؛ زيرا آنان در پى كسى غير از من نيستند و اگر به من دست يابند و قادر بر ريختن خونم باشند در پى شما نخواهند آمد.[١]

واقعيت اين است كه اگر كسى جزئيات قيام و نهضت سيد الشهداء عليه السّلام را مورد مطالعه قرار دهد در تمام سخنان و رفتار امام، در تمامى ابعاد نهضت مباركش به صدق و راستى و صراحت و بى‌پروايى آن بزرگوار پى خواهد برد.

٧. عبادت و تقوا

در هيچ‌يك از لحظات و سكنات، ارتباط قلبى امام حسين عليه السّلام با حضرت حق قطع نگرديد و اين رابطه را با پرستش خداى خويش تبلور مى‌بخشيد و پيوند خود را با آفريدگار با عظمت مستحكم مى‌ساخت و ايثار و از خودگذشتگى را با اطاعت الهى گره مى‌زد و خود را در ذات مقدس پروردگار و در جهت رضاى او فانى مى‌ساخت و عبادتش نتيجه شناخت حقيقى‌اش از خداى متعال تلقّى مى‌شد.

[١] . فتوح ٥/ ١٠٥، تاريخ طبرى ٣/ ٣١٥، اعيان الشّيعه ١/ ٦٠٠.