پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٦ - در دوران عمر بن خطاب

گرفته بود، به خوبى برايمان روشن مى‌گردد.

واقعيت اين است انواع تنگناهايى كه از ناحيه خط حكومت وقت، به آن دسته از ياران رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله كه پاى بند روش الهى او بودند به ويژه بر على بن ابى طالب امير مؤمنان عليه السّلام تحميل مى‌شد، سبب عميق‌تر شدن مصيبت‌هاى امام حسين گشت، نظير جلوگيرى از رسيدن خمس و ساير حقوق به آن حضرت، چنان‌كه اين حقيقت در ماجراى ملّى كردن «فدك» كه يكى از اهداف دشمن، ايجاد فشار مالى ديگرى بر اهل بيت پيامبر و فرزندان امير مؤمنان عليه السّلام بود، به خوبى روشن است.

در دوران عمر بن خطاب‌

در عصر وى تنگناها ابعاد بيشتر و مهم‌تر به خود گرفت. به گفته تاريخ نگاران، عمر، خروج ياران رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را از مدينه جز با اجازه او ممنوع اعلام كرد. اين ممنوعيت امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام را نيز شامل مى‌شد، به گونه‌اى كه اين عمل به نمونه ديگرى از فشارهاى وارده بر اهل بيت پاك و وحى، تبديل گشت.

آرى، اين‌گونه رفتارهاى زورگويانه و جهت‌گيرى‌هاى ستمگرانه، به دور ساختن امير مؤمنان از صحنه و خانه‌نشين شدن آن حضرت انجاميد، كه عدم حضور وى را در عرصه‌هاى سياسى و اجتماعى در پى داشت به گونه‌اى كه حضرتش كاملا به فراموشى سپرده شد، هرچند خليفه وقت، گاهى در مورد برخى مسائل به آن حضرت مراجعه مى‌كرد و شايد بتوان نياز خليفه را به وجود امام در مسائل جديدى كه برايش پيش مى‌آمد و هيچ‌كس جز امام على عليه السّلام قادر بر حلّ مورد قبول آن‌ها نبود، سبب دور نساختن حضرت از مدينه دانست.