پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٩ - پيكارى به ياد ماندنى

دريغ داشتى در عوض بهتر از پيروزى را در آخرت نصيبمان گردان و انتقام ما را از ستم‌پيشگان بستان. اين را گفت و جنازه كودك را بغل گرفت و در كنار جنازه‌هاى ديگر اعضاى خاندانش قرار داد.

عبد اللّه بن عقبه غنوى، ابو بكر بن حسن بن على بن ابى طالب عليه السّلام را با شليك تيرى به شهادت رساند.

عباس بن على با مشاهده تعداد زياد شهداى خاندانش رو به برادران مادرى خود عبد اللّه، جعفر، عثمان، نمود و بدانان فرمود: اى فرزندان مادر! به ميدان بشتابيد تا خود شاهد باشم كه خيرخواهانه در راه خدا و رسولش جان باخته‌ايد، زيرا شما داراى فرزندى پس از خود نيستيد.

نخست عبد اللّه به ميدان رفت و پيكارى سخت آغاز كرد و با هانى بن ثبيت حضرمى درگير و دو ضربت بين آنان ردوبدل شد و توسط هانى به شهادت رسيد. پس از او جعفر بن على به صحنه كارزار شتافت و او نيز توسط هانى به شهادت رسيد و خولى بن يزيد اصبحى با عثمان بن على كه در جايگاه برادرانش ايستاده بود، به نبرد پرداخت و با تيرى كه به سوى او شليك كرد وى را بر زمين افكنده و مردى از بنى دارم، بر او حمله‌ور شد و سر از بدن او جدا كرد.

لشكريان يكپارچه بر حسين يورش بردند تا او را به اردوگاهش عقب برانند. در اينجا تشنگى بر امام چيره شد و به اتفاق برادرش عباس از دژى خاكى عبور كرد تا به آب فرات دست يابد. ولى جمعى از سپاهيان ابن سعد مانع حضرت شدند. و مردى از قبيله دارم از جمع سپاه خطاب به آن جمعيت گفت: واى بر شما! بين او و آب فرات فاصله بيندازيد و نگذاريد به آب دست يابد. امام حسين عليه السّلام به پيشگاه خدا عرضه داشت: «خدايا! او را همواره تشنه‌كام‌