پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠١ - وصيتهاى امير مؤمنان به امام حسين عليه السلام

١. پسرم، در توانگرى و نيازمندى، تو را به پرواى از خدا سفارش مى‌كنم، در حال خشنودى و خشم، سخن حق بر زبان آور و در بى‌نيازى و فقر ميانه‌روى پيشه كن. با دوست و دشمن به عدالت رفتار نما و در حالت نشاط و كسالت به فعاليت بپرداز و در تنگنا و رفاه، رضاى خدا را در نظر داشته باش.

٢. پسرم! هر بدى كه در پى‌اش بهشت باشد، بدى شمرده نمى‌شود، و هيچ خوشى كه به دنبال آن دوزخ باشد، خوشى نيست. هر نعمتى در برابر بهشت كوچك است و هر بلا در برابر آتش دوزخ عافيت به شمار مى‌آيد.

٣. پسرم بدان! هركس عيب خويش را ديد از عيب‌جويى ديگران بازماند، و هركه جامه تقوا نپوشيد، هيچ‌جامه‌اى او را نمى‌پوشاند، هركس به قسمت خدا خشنود است، به آن‌چه از دستش رفته افسوس نمى‌خورد و هركس شمشير ستم از نيام بركشد خود بدان كشته خواهد شد و هركس چاهى براى برادرش حفر كند، خود در آن افتد، هركس در پى آشكار ساختن عيوب ديگران باشد، عيب‌هاى خانه‌اش آشكار گردد، هركس خطاى خويش را فراموش كند، خطاى ديگران در چشمش بزرگ جلوه مى‌كند، هركس در كارها به سختى وارد شود، نابود گردد و هركس به گرداب‌ها وارد شود، غرق شود، هركس از ديدگاه خويش، خوشش آيد، به گمراهى افتاده و هركه به عقل خود بى‌نيازى كند، به لغزش مى‌افتد. و هركس نسبت به مردم گردن فرازى كند، به خوارى و ذلت افتد، هركس با دانشمندان همنشينى كند، با وقار گردد، و هركه با اراذل و اوباش بنشيند، تحقير و زبون شود، و هركه با نابخردان رفت‌وآمد كند دشنام مى‌شنود، هركس چيزى را بسيار برگيرد، بدان شناخته و معروف شود، آن‌كس كه پرگويى كند، خطايش زياد شود، و هركه خطايش افزون شد، شرم و حياى او اندك مى‌شود و هركس شرمش كم شد ورع و تقوايش كاهش مى‌يابد و هركس ورع و تقوايش كم شد دلش مى‌ميرد و هركس دل مرده شد، وارد دوزخ مى‌شود.