پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٩ - ٣ - بخشش و سخاوت

٣- بخشش و سخاوت‌

با روح بزرگ و والايى كه امام حسين عليه السّلام از آن برخوردار بود و به يارى نيازمندان مى‌شتافت و به زنان بى‌سرپرست و يتيمان رسيدگى مى‌كرد. آنان را كه حضورش شرفياب مى‌شدند، شاد و مسرور مى‌ساخت و نياز نيازمندان را بى‌آن‌كه فرصت درخواست نياز بدانان دهد، تا احساس خوارى و ذلّت كنند، برآورده مى‌ساخت. رحم و شفقت او پايانى نداشت. هرگاه اموالى به دستش مى‌رسيد آن را ميان نيازمندان تقسيم مى‌كرد و اين خود، از ويژگى‌هاى انسان‌هاى سخاوتمند و بخشنده و سرشت و خوى افراد كريم و دريا دل و نشان انسان‌هاى باگذشت است.

امام حسين عليه السّلام در تاريكى و ظلمت شب، انبانى پر از غذا همراه با پول به خانه‌هاى زنان بى‌سرپرست و يتيمان مى‌برد، به گونه‌اى كه حتى معاوية بن ابى سفيان بدين سخاوت و بخشش اعتراف كرد. او وقتى مقدارى هدايا به برخى از سران و شخصيت‌ها فرستاد گفت: حسين [بن على‌] بخشش خود را نخست از يتيمانى كه پدرانشان را در جنگ صفين در سپاه پدرش [على‌] از دست داده‌اند، آغاز مى‌كند و اگر چيزى اضافه آمد با آن شتر، نحر كرده و مردم را اطعام مى‌كند و به آنان شير مى‌نوشاند.[١]

در موردى سرشار از محبت و انسانيّت و مهربانى، در ازاى يك تهنيت، بنده‌اى را آزاد ساخت. انس روايت كرده و مى‌گويد: نزد امام حسين عليه السّلام شرفياب بودم، كنيزكى كه دسته گلى در دست داشت بر آن حضرت وارد شد و

[١] . حياة الامام الحسن ١/ ١٢٨ به نقل از عيون الاخبار.