پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٣ - بيعت گرفتن با زور

از آن‌ها نظير: زرقاء دختر عدى، سوده دختر عمّاره و امّ الخير با رقيّه را مورد بيم و تهديد قرار داد.

معاويه با اشاره به تمام كارگزارانش از آنان خواست خانه‌هاى شيعيان را ويران نمايند و نام آن‌ها را از دفتر پرداخت (بيت المال) محو و سهميه پول و خرجى آن‌ها را قطع كنند، هم‌چنين به عمّال و مزدوران خود سفارش كرد تا گواهى شيعيان را در مسائل قضاوت و داورى و موارد ديگر نپذيرند تا برخوارى و ذلّت آنان بيفزايد.

بيان انحرافات و جرايمى كه معاويه مرتكب شد در اين اشارات گذرا نمى‌گنجد و به جهت تعدّد و گسترش آن‌ها كتابى ويژه مى‌طلبد، اينك در درجه نخست مقصود ما از اين اشارات، عنوان مقدمه‌اى در جهت بيان جنايت بزرگ وى تلقى مى‌شود كه به قيام سيد الشهداء عليه السّلام انجاميد، جنايتى كه در تحميل فرزند فاسقش يزيد به عنوان جانشين خود، تحقق يافت.

بيعت گرفتن با زور

خلافت، در دوران ابو بكر و عثمان داراى اندكى رنگ و آب اسلامى بود و اين خلفا با شعار خلافت و جانشينى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله حكومت مى‌كردند.

معاويه نيز آن‌گاه كه زمام حكومت را به دست گرفت- با اين‌كه به اندكى از نيرنگ و فريبكارهاى او پى برديم- هيچ‌گاه به خود جرأت نداد رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و رسالت آن بزرگوار را آشكارا و صريح در آغاز حكومتش به هماوردى بطلبد؛ زيرا معاويه براى تحكيم نمودن حكومت و در جهت اجراى سلطه بيشتر بر مسلمانان، از مظاهر اسلامى بهره مى‌گرفت. از اين‌جاست كه معاويه به حيله‌گرى و زيركى فوق‌العاده‌اى توصيف شده چون بر بيهوده‌