پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٩ - ٧ عبادت و تقوا

نگاهى به دعاى سرور آزادگان در روز عرفه ژرفاى اين شناخت و ارتباط قوى آن حضرت با ذات بارى تعالى را به خوبى روشن مى‌سازد كه به فرازهايى از اين دعاى ارزشمند اشاره مى‌شود. امام عليه السّلام در پيشگاه خدا چنين عرضه مى‌دارد:

چگونه با چيزى بر وجود تو دليل آورند كه خودش در هستى نيازمند توست؟! آيا چيزى غير از تو مى‌تواند پايدارتر از تو باشد تا وسيله ظهورت گردد؟!

كى نهان بوده‌اى كه نيازمند دليل و برهانى باشى تا بر تو دلالت كند؟!

كى دور بوده‌اى تا آثارت، آن‌ها را به تو برساند؟!

كور باد چشمى كه تو را مراقب خود نبيند و معامله بنده‌اى كه بهره‌اى از دوستى‌ات به او نداده‌اى، زيانبار باد ...

خدايا! خوارى و ذلّتم در برابرت آشكار است و چگونگى حالم بر تو پوشيده نيست، راه رسيدن به تو را از خودت خواستارم و به وسيله خودت بر وجودت دليل اقامه مى‌كنم، با نور خويش مرا به سوى خودت رهنمون شو و به تصديق بندگى در پيشگاهت، برپايم دار ...

تو آن خدايى كه انوار معرفت را در دل دوستانت پرتو افكن ساختى تا تو را شناختند و يگانه‌ات دانستند.

تو خدايى هستى كه محبّت ديگران را از دل علاقه‌مندانت زدودى تا جز تو به كسى محبّت نورزند و به ديگران پناه نبرند، آن‌گاه كه عوالم هستى آنان را وحشت‌زده ساخت، تو يار و همدمشان بودى ...

آن‌كس كه تو را نيافت، چه يافت؟ و آن‌كه تو را يافت چه نيافت؟ آن‌كس كه ديگرى را به جاى تو بپسندد نوميد و محروم گشته است و آن‌كس كه روى درخواست از تو برگرداند، در زيانكارى گرفتار آمده است.

اى كسى كه به دوستانش شيرينى و حلاوت انس و همدمى را چشاند تا تنها در