پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٧ - وصيتهاى امير مؤمنان به امام حسين عليه السلام

١٣. پسرم! هيچ گناهكارى را نوميد مكن، چه بسيار افرادى كه دلداده گناه‌اند ولى عاقبت به خير شده‌اند و چه بسيار انسان‌هاى نيك كردارى كه در پايان عمر تباه شده و به دوزخ رفته‌اند.

١٤. پسرم! بسيار افراد نافرمانى كه نجات يافته و بسيار اهل كردارى كه به سقوط گراييده‌اند، آن‌كس كه در پى راستى و صداقت باشد، سبكبار است، مخالفت با نفس رشد اوست، هر ساعتى كه بگذرد عمر را كاهش مى‌دهد، واى به حال ستمكاران از قرار گرفتن در برابر بهترين داوران و داناى درون نهان‌كنندگان.

١٥. پسرم! بدترين توشه براى روز رستخيز جور و ستم بر بندگان خداست، در هر نوشيدنى امكان گلوگيرى و در هر لقمه به گلو ماندن امكان دارد. جز با جدايى از يك نعمت به نعمت ديگرى دست نخواهى يافت.

١٦. چه اندازه آسايش، به رنج و تنگدستى و نعمت به مرگ و زندگى و بيمارى به تندرستى نزديك است خوش به حال آن‌كس كه علم و عمل و دوستى و دشمنى و گرفتن و نگرفتن و سخن و خموشى و كردار و گفتارش را خاص خدا گرداند.

خوش به سعادت دانشمندى كه عمل كند و در آن بكوشد و از شبيخون مرگ بهراسد و آماده باشد و مهيا گردد. اگر از او بپرسند پند و اندرز دهد و اگر او را وا نهند، خموشى اختيار كند، سخنش درست باشد و خموشى‌اش به جهت درماندگى از پاسخ نباشد.

١٧. واى بر آن‌كس كه به محروميت و شكست و ناكامى و نافرمانى مبتلا گردد، چيزى را براى خود بپسندد كه آن را براى ديگرى نمى‌پسندد و آن‌چه را خود عمل مى‌كند بر مردم عيب گيرد.

١٨. پسرم بدان! هركس با نرمى و ملايمت سخن گفت: دوست داشتنش واجب است.

خداوند تو را در جهت هدايتت، موفق گرداند و به قدرت خود از اهل اطاعتش مقرر سازد، به راستى كه او بخشنده و كريم است.