پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٢ - موضعگيرىها پيش از قيام امام عليه السلام

پراكندگى مكن.[١]

از اين‌جا بود كه امام حسن عليه السّلام و پس از او امام حسين عليه السّلام در جهت گسترش رسالت و ايجاد آمادگى براى قيامى كه معاويه با جور و ستم خود و فاصله حكومتش با حكومت صحيح اسلامى آن را تقويت كرده بود، به شيوه ديگرى متوسل شدند. رفتار سلطه حاكم اموى با مردم به گونه‌اى بود كه بسيارى از مردم و- به گونه‌اى خاص- اكثريت اهالى عراق پس از مرگ معاويه، كينه و دشمنى بنى اميه و دوستى و محبت اهل بيت عليهم السّلام را به عنوان يك عقيده، باور داشتند.[٢]

موضع‌گيرى‌ها پيش از قيام امام عليه السّلام‌

نهضت و قيام امام حسين عليه السّلام جنبشى مقطعى و زودگذر و يا واكنشى نابه هنگام نبود، بلكه آن حضرت خود، باقيمانده نبوت و وارث رسالت و پرچمدار ارزش‌هاى والايى به شمار مى‌آمد كه اسلام آن‌ها را ميان مسلمانان به وجود آورده و پايه و اساس آن‌ها را تحكيم بخشيده بود، چنان‌كه از رحلت جانسوز پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله كه همواره آن حضرت، حسين را ستوده و مقام منزلت وى را تشريح نموده بود، مدت چندانى سپرى بود. در همين زمان، اهداف شوم امويان در قبال رسالت اسلامى نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله و امت معتقد به رسالت آن حضرت، پديدار گشت.

اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام با پديدارى تمام به دفاع از حق و عدالت‌

[١] . الامامة و السياسة ١/ ١٨٨، اخبار الطوال/ ٢٢٤، اعيان الشيعه ١/ ٥٨٢.

[٢] . الفتنة الكبرى- على و بنوه- طه حسين/ ٢٩٠. براى شرح بيشتر به كتاب ثورة الحسين، ظروفها الاجتماعيه و آثارها النفيسه/ ١٢٧ مراجعه شود.