پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٦ - ١ فروتنى

تلقى مى‌شد و در كشاكش اختلافات مسلمانان، سخنش فصل الخطاب بود و به نزاع پايان مى‌داد. شمشير عدالتى بود كه براى خدا به خشم مى‌آمد و براى رضاى خدا مى‌خروشيد و آن‌گاه كه حضرتش دست به قيام زد، مشعل فروزان رسالت الهى را كه جدّ بزرگوارش نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله با خود داشت، در دست و از دين و رسالت بزرگ پيامبر خدا، دفاع مى‌نمود.

با نگرشى ژرف در شخصيت بى‌مانند امام حسين عليه السّلام ويژگى‌هايى را بدين شرح درمى‌يابيم:

١. فروتنى‌

فروتنى و تواضع و دورى از خودپسندى جزء سرشت امام حسين عليه السّلام بود.

او شخصيتى والاتبار و پر ارج و مقام و نزد رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله از جايگاه ويژه‌اى برخوردار بود. آن بزرگوار خود ميان مردم مى‌زيست و از زندگى در كنار مستمندان عار نداشت و خود را از ضعفا و بيچارگان برتر نمى‌شمرد و بر كسى تكبّر نمى‌فروخت. از جدّ بزرگوارش نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله كه مايه رحمت، براى جهانيان بود، پيروى مى‌كرد و با اين‌گونه رفتار تنها رضاى خدا و تهذيب و تربيت مسلمانان را در نظر داشت. موارد زيادى از آن حضرت نقل شده كه با ساير مسلمانان در كمال فروتنى همگرايى داشته و بدين وسيله سماحت و گذشت رسالت و مهربانى و خيرخواهى شخصيت ارزشمند خويش را به منصّه ظهور گذاشت، از جمله: روزى از كنار عدّه‌اى مستمند كه پاره‌هايى از نان خشك روى پارچه ريخته و مى‌خوردند عبور نمود بر آنان سلام كرد، آن جمع وى را براى خوردن از غذايشان دعوت كردند، حضرت در كنار آنان نشست و فرمود: اگر اين نان‌ها عنوان صدقه نداشت، همراه با شما از آن‌ها