پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢ - بخش نخست سالار شهيدان در يك نگاه

در سيروسلوك پدر ارجمندش على بن ابى طالب عليه السّلام و موضع‌گيرى‌هاى اصولى و ارزشمند آن حضرت تجسم داشت، بدانان مى‌آموخت.

امام حسين عليه السّلام در دوران خلافت عثمان كه در عنفوان جوانى به سر مى‌برد در كنار پدر قرار داشت و خالصانه براى اسلام كار مى‌كرد و همگام با پدر در جهت پايان دادن به فساد و تباهى كه در سايه شوم حكومت عثمان و حاشيه‌نشينانش، به پيكر امّت و دولت راه يافته بود، تشريك مساعى داشت و طى اين برهه هيچ‌گاه از مواضع پدر ارجمندش پا فراتر ننهاد، بلكه در مسير همان رهبرى قانونى كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله آن را به پدر بزرگوارش على مرتضى سپرده بود چونان سربازى مخلص و فداكار بود.

حضرت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام در عصر حكومت علوى در كليه موضع‌گيرى‌ها و جنگ و نبردهاى پدر بزرگوارش على عليه السّلام در كنار آن حضرت قرار داشت و در نبرد با ناكثين و قاسطين و مارقين، لحظه‌اى ضعف و سستى به خود راه نداد؛ با اين‌كه پدر ارجمندش به جهت بيم از قطع دودمان رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به واسطه شهادت او و برادرش حسن، به حيات و زندگى آن‌ها سخت علاقه‌مند بود.

اين دو بزرگوار تا آخرين لحظه در كنار پدر بزرگوارشان قرار داشتند و رنج و محنتى را كه پدر از مردم عراق مى‌ديد، آن‌دو نيز متحمل مى‌شدند.

سرانجام امير مؤمنان عليه السّلام در يكى از خانه‌هاى خدا فرشته شهادت را در آغوش كشيد و در محراب عبادت خويش در مسجد كوفه و در مقدسترين لحظات زندگى‌اش يعنى لحظه نيايش و عبادت و توجّه به پروردگار كعبه به فيض شهادت نائل و در خون مبارك خويش غوطه‌ور گشت و بر لبان مباركش جمله «فزت و ربّ الكعبه» نقش بست.